Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Κάποτε πίστευα πως όσο περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται κοντά μου, τόσο περισσότερο αξίζω ως άνθρωπος και ακόμη πιο γεμάτη θα είναι η ζωή μου.
Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως όσο λιγότεροι άνθρωποι βρίσκονται γύρω μου τόσο περισσότερο ήρεμη θα είναι η ζωή μου. Επίσης συνειδητοποίησα πως η αξία μου δεν μετριέται στις φιλίες που έχω αλλά πηγάζει από μέσα μου, από τον αυτοσεβασμό και την αγάπη που δείχνω στον εαυτό μου.
Αν εγώ η ίδια καταδικάζω τον εαυτό μου και τον υποτιμώ, θα συναναστρέφομαι πάντα με άτομα που δεν με σέβονται και με υποτιμούν.
Πλέον δεν θέλω πολλά άτομα στη ζωή μου, θέλω ελάχιστα τα οποία θα είναι δίπλα μου στα σκοτάδια μου κι όχι όταν τα φώτα είναι αναμμένα. Δεν θέλω άτομα που να με περιτριγυρίζουν όταν με χρειάζονται ή επειδή δεν έχουν πολλούς φίλους ή για να περάσουν τον χρόνο τους.
Στην ηλικία που είμαι δεν έχω ανάγκη από φίλους αλλά από ηρεμία. Βλέπω την ποιότητα και όχι την ποσότητα των ανθρώπων που συναναστρέφομαι. Δεν αντέχω τις κοινωνικές εκδηλώσεις, προτιμώ την ησυχία του σπιτιού μου.
Πλέον θα πω την γνώμη μου χωρίς να με νοιάζει αν προκαλέσω την αντιπάθεια των άλλων. Δεν έχω ανάγκη κανέναν και δεν με ενδιαφέρει τι γνώμη θα σχηματίσουν οι άλλοι για μένα. Με νοιάζει πως βλέπω εγώ τον εαυτό μου.
Η ευτυχία ξεκινάει από την αυτοεκτίμηση και έχω βάλει σκοπό της ζωής μου να τον διδάξω στα παιδιά μου. Όταν μάθεις να αναγνωρίζεις την αξία σου τίποτα και κανείς δεν σε αγγίζει.
Άργησα να το καταλάβω, δυστυχώς. Αν το είχα συνειδητοποιήσει νωρίτερα, θα είχα γλιτώσει πολλές απογοητεύσεις και λανθασμένες συναναστροφές.
