Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Εσύ αγάπησες… νομίζεις.
Έπεισες τον εαυτό σου ότι μπορείς να δίνεσαι, και να σκορπίζεσαι.
Το μπέρδεψες με την αγάπη.
Μην την αναφέρεις…
Της αξίζει καλύτερη μοίρα.
Αυτή πάλι είναι κυρία, από αυτές που περιφέρεται με δίχως αντάλλαγμα στην ζωή των ανθρώπων.
Δεν αντιστέκεται ούτε σε ανόητους σαν εσένα.
Δεν ξεχωρίζει βαλάντια, ήθη, χρώμα, άσε δε πόσες ευκαιρίες δίνει.
Τι θες και την πιάνεις στο στόμα σου;
Στιγμές που την εκπορνεύεις, για χατίρι του πόθου σου.
Άλλο κορόιδο αυτός..
Νομίζει πως κατέχει την πρώτη θέση.
Μα η αγάπη προηγείται χωρίς να
μοιράζει μετάλλια.
Δεν στέκεται στην ουρά να σε χειροκροτήσει.
Και δεν σου συστήνεται ως νικήτρια.
Αυτή είναι απλοϊκή,
κάθεται δίπλα σε εκείνους που έχουν χάσει κάτι,
και τους ψιθυρίζει αλήθειες, που ούτε ο πόθος δεν το φτάνει.
Γιατί ο φίλος σου περαστικός είναι.
Ανάβει φωτιές, σε καίει και χάνεται
πριν ξημερώσει.
Η αγάπη μένει όμως.
Γι’ αυτό σου λέω…
μη λες πως αγάπησες.
Πες μόνο πως την πέτυχες στο δρόμο σου και την άφησες να φύγει.
