Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Σαλόνι βράδυ, σιωπή βαριά.
Η Δέσποινα κάθεται στην καρέκλα, κι ο Κώστας όρθιος μπροστά της.
Τα μάτια τους κολλημένα, αλλά γεμάτα θυμό κι απόσταση…
Δέσποινα: «Δεν με αγαπάς όπως θέλω εγώ, σου το λέω συνέχεια.»
Κώστας: «Κι εγώ στο λέω συνέχεια, σ’ αγαπάω με τον τρόπο που ξέρω να αγαπάω, δεν έχω άλλον, δεν ξέρω άλλον.»
Δέσποινα: «Δεν είναι αρκετό, εγώ νιώθω άδεια.»
Κώστας: «Κι εγώ νιώθω πεταμένος. Ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν δώσω, το βλέπεις συνέχεια λάθος, μικρό και λίγο.»
Παύση.
Η Δέσποινα γέρνει μπροστά, ακουμπάει τα χέρια στα γόνατά της.
Δέσποινα: «Μα δεν είναι αυτό που έχω εγώ ανάγκη. Θέλω να είσαι πιο εκδηλωτικός.»
Κώστας: «Και τι θες λοιπόν; Να παίξω ρόλο; Να μάθω τις γραμμές που έχεις γράψει μέσα στο μυαλό σου απ’ έξω κι ανακατωτά, και να τις απαγγείλω έτσι ακριβώς, για να είσαι εσύ οκ;»
Δέσποινα: «Θέλω να το νιώθω. Να είναι έτσι όπως εγώ το φαντάζομαι.»
Κώστας: «Δεν γίνεται να είναι όλα όπως τα φαντάζεσαι γαμώτο! Σταμάτα να είσαι τόσο εγωίστρια. Έχω κι εγώ τρόπο, ψυχή και καρδιά.»
Η Δέσποινα σηκώνεται όρθια.
Στέκονται πρόσωπο με πρόσωπο.
Δέσποινα: «Όλο το μέσα μου φωνάζει ότι χρειάζομαι αλλιώς, και όταν δεν το έχω έτσι, πληγώνομαι, αμφιβάλω.»
Κώστας: «Κι όλο το δικό μου μέσα ουρλιάζει πως δεν με βλέπεις. Πως σβήνεις και πετάς ό,τι σου δίνω.»
Δέσποινα: «Δεν θέλω να σε ακυρώνω. Να νιώθω απλά γεμάτη και σίγουρη για τα συναισθήματά σου θέλω.»|
Κώστας: «Κι εγώ θέλω να νιώθω ότι με αναγνωρίζεις, πως εκτιμάς και καταλαβαίνεις τα γαμημένα δικά μου συναισθήματα…»
Παύση μεγάλη.
Η ανάσα τους ακούγεται βαριά.
Ο Κώστας γυρίζει να φύγει.
Η Δέσποινα απλώνει το χέρι της, τον σταματάει.
Δέσποινα: «Δηλαδή θες να φύγεις;»
Κώστας: «Θέλω να μείνω. Με όλη μου την ψυχή θέλω να μείνω, αλλά όχι αν πρέπει να απολογούμαι συνέχεια που αγαπάω αλλιώς.»
Δέσποινα: «Κι αν προσπαθήσω;»
Κώστας: «Τότε εγώ θα είμαι εδώ. Να σου κρατάω το χέρι. Αλλά πρέπει να με βλέπεις που να με πάρει ο διάολος, μη με κάνεις να νιώθω πως είμαι ένα λάθος κι ένα πρόβλημα.»
Σιωπή.
Η Δέσποινα χαμηλώνει το βλέμμα, μετά σηκώνεται λίγο και πάει κοντά του.
Δέσποινα: «Και τι θες να κάνω; Να σε ρωτάω συνέχεια για να μην παρεξηγώ;»
Κώστας: «Ναι, ρώτα με γαμώ μου. Μη βγάζεις συμπεράσματα. Μην θεωρείς αυτονόητο πως ξέρεις τα πάντα. Άσε με να απαντάω και κυρίως, άκουσέ με.»
Δέσποινα: «Κι αν δεν τα καταφέρω;»
Κώστας: «Θα κάνεις λάθη. Όλοι κάνουμε λάθη. Μα η προσπάθεια με γεμίζει, με δυναμώνει και με ηρεμεί.»
Παύση.
Κοιτιούνται.
Σπάει ο πάγος.
Δέσποινα: «Σ’ αγαπάω, με τον δικό μου τρόπο και δεν θέλω να σε χάσω.»
Κώστας: «Και εγώ σ’ αγαπάω με τον δικό μου τρόπο. Ας βρούμε τρόπο να τους ενώσουμε τους τρόπους μας λοιπόν.»
Όταν οι τρόποι είναι διαφορετικοί μάτια μου, υπάρχει κάτι που τους σμίγει, τους γεφυρώνει και τους κάνει έναν…
Η αγάπη, ο σεβασμός κι η αποδοχή στο ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να δείχνει την αγάπη του, είναι αυτό το κάτι!
Αν διαφέρει από τον δικό μας, δεν πάει να πει πως δεν μας αγαπάει.
Σιωπή.
Σφιγμένα χέρια αγκαλιάς.
Αυτή τη φορά, δεν είναι κοντά ένα τέλος, είναι μια αρχή!
