Γράφει η Αγγελική Γιαννακοπούλου
Εσύ μπήκες με φόρα.
Χώρεσες στην καθημερινότητά της.
Στις σκέψεις της, στα πλάνα της, στις σιωπές της.
Όπου κι αν κοιτούσε, ήσουν εκεί.
Γεμάτος. Παρών. Απαιτητικός.
Κι εκείνη;
Έδωσε χώρο.
Σου άνοιξε τις μέρες της, τα μέσα της, το σπίτι της, την καρδιά της.
Σου έδωσε χώρο να απλώσεις τα πάντα.
Τα θέλω σου, τις ανασφάλειές σου, τις εμμονές σου.
Κι όσο εσύ απλωνόσουν, εκείνη μαζευόταν.
Όχι από φόβο.
Από ανάγκη να μην ενοχλεί.
Μίκρυνε τις αντιδράσεις της.
Συγκράτησε το γέλιο της.
Έκοψε την εξωστρέφειά της “για να μη σε φέρνει σε δύσκολη θέση”.
Έβαλε στην άκρη τη δική της αλήθεια για να βολέψει τη δική σου.
Και κάπως έτσι, εσύ χώρεσες στη ζωή της.
Άνετα.
Χωρίς να ζοριστείς.
Χωρίς να χρειαστεί να παραχωρήσεις τίποτα.
Κι εκείνη;
Χάθηκε.
Μέσα σε μια σχέση που την ήθελε, αλλά δεν την χώραγε όπως ήταν.
Γιατί σου έδωσε πολύ χώρο, και κράτησε ελάχιστο για την ίδια.
Έμεινε, αλλά όχι ολόκληρη.
Κι όταν φεύγεις κομμάτι κομμάτι,
μια μέρα…
δεν μένει τίποτα να κρατηθεί.
Ούτε καν εσύ.
