Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Εσύ χαρτί, εγώ μολύβι. Ενα λευκό χαρτί κι ένα μολύβι φλερτάρουνε μπροστά μου! Πόσο όμορφα συμπληρώνουν το ένα το άλλο. Γράφει το μολύβι, φανερώνει το χαρτί. Ζωγραφίζει το μολύβι ήλιους, δάση, πολύχρωμα άνθη, λίμνες, ποτάμια. Συνεχίζει με μπλε θάλασσες, βαρκούλες κόκκινες, γλάρους ελεύθερους, κοχύλια που λαμπυρίζουνε στον ήλιο.
Με ένα μαγικό τρόπο το χαρτί αναδεικνύει και σκορπά όλα τα αρώματα. Η αλμύρα της θάλασσας εναλλάσσεται με το θρόισμα των φύλλων, την ευωδιά των λουλουδιών, τις φωνές των γλάρων.
Το μολύβι γράφει, αποτυπώνει συναισθήματα και το χαρτί τα χωράει. Ολα τα χωράει, όμορφα, άσχημα, χαρούμενα, θλιμμένα, πονεμένα, αισιόδοξα, μοναχικά, συντροφικά.
Ολα τα χωρά και όσο τα χωρά, τόσο το μολύβι γράφει και ξαναγράφει και ανακουφίζεται. Οσο γράφει το μολύβι, τόσο απλώνεται το χαρτί και επιτρέπει στο μολύβι να εκφραστεί. Κι όσο εκφράζεται το μολύβι, τόσο ρέουν τα συναισθήματα αφιλτράριστα, ατόφια, ακέραια, ολόκληρα!
Τίποτα δεν κρύβει, τίποτα δεν κουκουλώνει, τίποτα που να κρύβει τη ζωή. Χαρτί και μολύβι στο χέρι, άνοιγμα και χτύπος της καρδιάς. Το μολύβι υπαγορεύει και χορεύει στο ρυθμό της καρδιάς και το χαρτί πάλλεται στη δόνησή του.
Οσο θα υπάρχουν χαρτιά και μολύβια, θα χτυπάνε οι καρδιές, θα ανοίγουνε τα βλέμματα, θα φανερώνονται τα αφανέρωτα. Οσο θα υπάρχουν συναισθήματα, θα σου ζητούν επίμονα να τα εκφράσεις με το δικό τους τρόπο.
Οσα και να κρύψεις, όσα και να εκλογικεύσεις, αυτά θα φανερώνονται κάθε φορά σε ένα δάκρυ σου, σε μια κουβέντα αζύγιστη, στην ορμή που θα χτυπήσεις το χέρι σου στο τραπέζι. Ενα χαρτί κι ένα μολύβι η ζωή μας. Εγώ κι εσύ. Εσύ κι εγώ! Αρκεί εγώ να γίνομαι εσύ κι εσύ, να γίνεσαι εγώ!
Αρκεί να γίνομαι μολύβι όταν εσύ γίνεσαι χαρτί, αρκεί να γίνομαι χαρτί όταν εσύ θέλεις να ζωγραφίσεις. Τόσο απλά μα και τόσο πολύπλοκα αν δεν συνεργαστούμε. Μπορούν δυο μολύβια μαζί να γράψουν, να ζωγραφίσουν χωρίς το χαρτί;
Μπορεί το χαρτί να μιλήσει την ιστορία του αν πάνω του δεν συρθεί η μύτη του μολυβιού;
Εγώ χαρτί, εσύ μολύβι. Δεν θέλω να σπάσω άλλο τη μύτη του μολυβιού μου. Έγινα χαρτί λευκό ολοκαίνουργιο να έρθεις να χορέψεις. Μα όταν ανάγκη μου θα είναι, τις λέξεις μου και τις ζωγραφιές μου να προσφέρω, να γίνεσαι απλόχερα χαρτί να νιώθεις την καρδιά μου.
Ενας χορός γραφής συμπληρωματικός, να ανασαίνεις στις λέξεις μου, να απολαμβάνουμε την ελευθερία, να είμαστε και χαρτί και μολύβι όπου και όπως χρειάζεται. Αρμονικός χορός στη ροή της ζωής! Τόσο απλά, τόσο ελεύθερα!
