Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ακούστε με λίγο!
Το πιο σημαντικό σε μια σχέση δεν είναι ποιος έχει δίκιο. Το πιο σημαντικό είναι να είστε κι οι δυο καλά μέσα σε αυτή την σχέση.
Να είστε κι οι δυο εκεί, παρόντες κι ευτυχισμένοι.
Να νιώθετε κι οι δυο πως αξίζει ο χρόνος κι η προσπάθεια.
Γιατί κάποιες φορές μπορείς να κερδίσεις τον καυγά, αλλά να χάσεις τον άνθρωπο.
Μπορείς να αποδείξεις πως έχεις δίκιο, κι εκείνος να φύγει.
Μπορείς να βγεις νικητής και να μείνεις μόνος σου με τη νίκη σου παραμάσχαλα.
Και τι την θέλεις ρε άνθρωπε μου τέτοια νίκη μετά;
Τι θα την κάνεις την δικαίωση σου όταν το σπίτι θα είναι άδειο;
Τι θα σου κάνει το “είχα δίκιο εγώ” όταν το κρεβάτι θα είναι παγωμένο;
Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν κι αναπνέουν για να έχουν δίκιο!
Που η κάθε συζήτηση είναι μάχη.
Που η κάθε διαφωνία είναι πόλεμος.
Και στο τέλος μένουν μόνοι τους, νικητές σε ένα πεδίο μάχης που το κάψανε οι ίδιοι.
Και προς θεού, δεν λέω να μη μιλάς.
Δεν λέω να μην υπερασπίζεσαι την άποψή σου.
Δεν λέω να γίνεις μικρός, να υποχωρείς σε όλα, να σβήνεις. Αλίμονο!
Λέω πως υπάρχουν στιγμές που πρέπει να διαλέξεις.
Θέλεις να έχεις δίκιο ή θέλεις να έχετε γαλήνη;
Θέλεις να κερδίσεις ή θέλεις να είστε καλά;
Θέλεις να αποδείξεις κάτι ή θέλεις να χτίσετε κάτι;
Γιατί κάποιες φορές το “συγγνώμη” δεν σε κάνει ηττημένος, σε κάνει άνθρωπο.
Το “έχεις δίκιο” δεν σημαίνει πως υποχώρησες, σημαίνει πως διάλεξες τη σχέση πάνω από το εγώ σου.
Κι αυτό μάγκα μου θέλει κότσια, θέλει δύναμη, θέλει να ξέρεις πως η αγάπη δεν είναι αγώνας.
Δεν έχει νικητές κι ηττημένους η αγάπη αδερφέ, δεν έχει πρώτους και τελευταίους.
Έχει δυο ανθρώπους που προσπαθούν να χτίσουν κάτι μαζί.
Και για να το χτίσουν, πρέπει κάποιες φορές να αφήσουν το δίκιο τους στην άκρη.
Να σταματήσουν να μετράνε ποιος είπε συγγνώμη περισσότερες φορές.
Να σταματήσουν να κρατάνε στατιστικά και σκορ.
Να σταματήσουν να βλέπουν τον άλλον σαν αντίπαλο.
Γιατί όταν σε μια σχέση αρχίζεις να βλέπεις τον άλλον ως εχθρό, έχεις ήδη χάσει.
Όταν η κάθε του λέξη γίνεται πυρομαχικό, κι η κάθε σου απάντηση γίνεται ασπίδα, δεν έχεις σχέση, έχεις πόλεμο.
Και στον πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές, υπάρχουν μόνο θύματα.
Κι η ζωή είναι μικρή γαμώτο, πολύ μικρή για να την σπαταλάς σε καυγάδες που το πρωί δεν θα θυμάσαι καν γιατί άρχισαν.
Είναι πολύτιμη για να κοιμάσαι στραβά, με την πλάτη γυρισμένη, με το στομάχι σφιγμένο, με την καρδιά πληγωμένη, επειδή ήθελες να έχεις τον τελευταίο λόγο.
Είναι σύντομη για να χαραμίζεις βράδια σε σιωπές που πονάνε, σε κλειστές πόρτες, σε λέξεις που πετάχτηκαν σαν πέτρες και δεν ξαναγυρίζουν πίσω.
Για αυτό σου λέω, τελικά εσύ θέλεις να έχεις δίκιο ή θέλεις να είστε καλά;
