Σας μιλάω για τους τύπους που έχουν μόνιμα ένα “εσύ φταις και ποτέ δεν φταίω εγώ” μέχρι να σηκωθείς να φύγεις, κι όταν θα φύγεις, θα έρθουν να σου πουν πως φταίγανε αυτοί και θα σου δώσουν χίλιες ψεύτικες συγνώμες, που όμως δεν εννοούν ούτε μια
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Να τους λυπάστε, αλλά να το κάνετε από απόσταση, τους ανθρώπους που είναι έρμαια κι αιχμάλωτοι στο παρελθόν.
Να τους λυπάστε, πάντα όμως από απόσταση, τους ανθρώπους που δεν μπορούν να δούνε το μπροστά και μένουνε στο πίσω.
Να τους λυπάστε, μόνο από απόσταση, εκείνους τους ανθρώπους δεν έχουνε ζωή δική τους και ζουν ή και πεθαίνουνε καμιά φορά, μέσα από τις ζωές των άλλων.
Είναι θλιβεροί σας λέω οι άνθρωποι που γίνονται δορυφόροι κι είναι πάντα σε μια μονότονη και άθλια τροχιά, και κάτι άλλο, πέρα από αυτόν τον απάνθρωπο κι επαναλαμβανόμενο κύκλο τους, δεν είναι ικανοί να κάνουνε.
Είναι τραγικές φιγούρες όλοι αυτοί οι καημένοι που δεν μπορούν με τίποτα να απολαύσουν την καινούρια μέρα που τους ξημερώνει, κι αυτοί προσεύχονται τις μέρες τις παλιές κι αρνούνται να δεχτούν πως έχουν φύγει προ πολλού.
Είναι ανίκανοι όλοι αυτοί που δεν χαμογελάνε από από μόνοι τους και το χαμόγελο τους εξαρτάτε πάντα από τους άλλους.
Τσακισμένες ψυχές τους λέω εγώ!
Κανίβαλοι των εαυτών τους πρώτα κι ύστερα και των άλλων. Σαρκοφάγοι των ίδιων τους των σαρκών σε πρώτη φάση και μετά σαρκοφάγοι του οτιδήποτε υπάρχει γύρω τους.
Ανήμποροι εντελώς να ξεχωρίσουνε τα συναισθήματα. Ανήμποροι για να έχουνε λίγη αξιοπρέπεια. Ανήμποροι να έχουν βήμα δικό τους χωρίς τα δεκανίκια τους.
Το μόνο που τους θρέφει όλους αυτούς είναι η λύπηση των άλλων. Το μόνο που τους κρατάει είναι το χθες. Το μόνο που τους συντηρεί είναι το πως θα καταφέρουν να αποτύχουν πάλι.
Σας μιλώ τόση ώρα για εκείνα τα χειριστικά ανθρωπάκια. Για εκείνους τους πάντα κι από τους πάντες αδικημένους. Για εκείνους τους “σε παρακαλώ μείνε γιατί εγώ που σε αγαπάω και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα” και κατά συνέπεια, ούτε κι εσύ θα πρέπει να μπορείς να ζεις χωρίς εμένα.
Σας μιλάω για τους τύπους που έχουν μόνιμα ένα “εσύ φταις και ποτέ δεν φταίω εγώ” μέχρι να σηκωθείς να φύγεις, κι όταν θα φύγεις, θα έρθουν να σου πουν πως φταίγανε αυτοί και θα σου δώσουν χίλιες ψεύτικες συγνώμες, που όμως δεν εννοούν ούτε μια. Θα το κάνουν μόνο και μόνο για να σε γυρίσουν εκεί που αυτοί βολεύονται κι όχι γιατί σε αγαπάνε. Για την ακρίβεια, δεν ξέρουν να αγαπάνε.
Σου μιλάω για τους κακούς ανθρώπους τελικά, που στόχο έχουν των άλλων τις ψυχές, για να τραφεί η νηστική δικιά τους.
Να τους λυπάσαι λοιπόν, αλλά να το κάνεις από μακριά, γιατί όταν τους έχεις κοντά σου θα σε διαλύσουνε κι εσένα.
Γιατί θα σε κάνουν δορυφόρο των μίζερων ζώων τους, πείθοντας σε αυτό είναι το σωστό. Γιατί πάντα από πολύ “αγάπη” θα σε τραβάνε στα σκοτεινά τους μνήματα και ποτέ δεν θα σε πάνε, έστω για μια φορά ρε αδερφέ, σε ένα γαμημένο φως.
Να τους λυπάσαι, από όσο πιο μακριά μπορείς, γιατί λειτουργούν ακριβώς όπως οι χρυσόμυγες που γυρνάνε γύρω γύρω από το σκατό τους, κι όταν θα δουν λουλούδι τους πιάνει αναγούλα.
Κι όλα αυτά δεν σας τα λέω σαν κάποιος ειδικός, αλλά σαν κάποιος που έχει υπάρξει με χρυσόμυγα και πια του είναι πολύ εύκολο να τις αναγνωρίσει.
