Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν ξέρω πού θα μας βρει η ζωή μετά από χρόνια. Δεν ξέρω πού και πώς θα είμαστε εμείς οι δυο μετά από καιρό.
Ένα “εμείς” που κρατάει χρόνια κι αλλάζει μορφές, αλλά δεν αλλάζει η ουσία του.
Εμείς τότε, να είμαστε ένα.
Εμείς αργότερα, να χανόμαστε και να ξαναβρισκόμαστε.
Εμείς να μου λες πως με ερωτεύεσαι και να το βάζεις στα πόδια.
Εμείς σήμερα, δυο άγνωστοι στην ίδια πόλη.
Σε μια πόλη που δεν ξέρει να κρατάει τα όνειρα ζωντανά.
Εμείς τώρα, να χαραμιζόμαστε σε ξένα κρεβάτια και δανεικές αγκαλιές.
Να μοιράζουμε τις μέρες μας και να κρατάμε φυλακισμένες τις νύχτες μας.
Να είσαι η καλημέρα και η καληνύχτα μου κι ας μην την ακούς.
Ναι, δεν το γουστάρω το τώρα, αλλά ερχόμαστε από μακριά.
Έχουμε κάνει πολύ δρόμο για να πειστώ πως αυτό το σήμερα είναι το τέλος.
Δεν είναι το τέλος.
Είναι μια άχαρη διαδρομή στο δρόμο μας.
Γκρίζες μέρες που παίρνουν χρώμα όταν γυρνάς στο μυαλό μου.
Που παίρνουν τον ήχο της φωνής σου όταν μου μιλούσες.
Οι μέρες μας…
Οι στιγμές μας…
Κι εκείνο το ραντεβού, στην άκρη του φάρου, ισχύει ακόμα.
Στο φάρο μας.
