Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής μας είναι ότι οι άνθρωποι πια δεν ζητούν συγγνώμη. Μπορεί να μετανιώνουν για τη συμπεριφορά τους, αλλά να μην το παραδέχονται σε κανέναν άλλον πέρα από τον εαυτό τους. Γιατί συμβαίνει όμως αυτό; Είναι θέμα εγωισμού ή λανθασμένης νοοτροπίας;
Επικρατεί η άποψη ότι αυτός που ζητά συγγνώμη δείχνει αδυναμία, υποβαθμίζεται η αξία του και γίνεται εύκολα εκμεταλλεύσιμος από τους άλλους. Έτσι, αντί να γεφυρώνονται οι διαφορές με ένα «συγγνώμη», δημιουργούνται χάσματα και οι άνθρωποι απομακρύνονται.
Για να πούμε όμως τα πράγματα με το όνομά τους, το να παραδεχτείς ότι έκανες λάθος θέλει θάρρος. Πρέπει να βγεις λίγο από τη θέση σου και να κρίνεις, ως ουδέτερος παρατηρητής, τον εαυτό σου. Να μπεις στη θέση των άλλων και να καταλάβεις τι μπορεί να ένιωσαν από τη δική σου συμπεριφορά και πώς μπορείς να επανορθώσεις. Από τη στιγμή που θα το κάνεις αυτό, θα έχεις συνειδητοποιήσει κάτι πολύ σημαντικό: ότι, όπως μπορείς να κάνεις λάθη, έτσι μπορείς και να τα διορθώσεις.
Το να ζητήσεις συγγνώμη όταν ξέρεις ότι δεν ήσουν σωστός δεν είναι υποτίμηση. Είναι μαγκιά. Δείχνει ότι έχεις φιλότιμο και ότι έχεις την ωριμότητα να αναλαμβάνεις την ευθύνη , ακόμη κι όταν πρόκειται για τον ίδιο σου τον εαυτό.
