Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Δεν είναι ότι δεν ήθελα.
Ήθελα.
Ήθελα να είμαι με κάποιον, να μοιραστώ, να μ’ αγκαλιάσουν χωρίς να χρειαστεί να ζητήσω.
Ήθελα έναν άνθρωπο να με καταλαβαίνει χωρίς πολλές λέξεις, να με κοιτά και να βλέπει τα μέσα μου – όχι το πρόσωπο, όχι το ρούχο, όχι τη φήμη.
Αλλά ξέρεις τι γίνεται;
Όταν περάσεις μέσα από όλα τα “σχεδόν”, από όλα τα “παραλίγο”, από όλα τα “ίσως αν”, μαθαίνεις να αντέχεις τον εαυτό σου.
Μαθαίνεις να ζεις χωρίς εξαρτήσεις.
Μαθαίνεις να γεμίζεις τα κενά χωρίς να χρειάζεσαι κάποιον να τα καλύψει.
Και τότε η μοναξιά παύει να είναι φόβος.
Γίνεται επιλογή.
Γίνεται ελευθερία.
Και όχι, δεν είμαι ψυχρή.
Απλώς δεν ικανοποιούμαι πια με λίγο.
Δεν με συγκινούν τα δήθεν, τα επιφανειακά, τα πρόχειρα.
Αν δεν με καίει, αν δεν με γδέρνει, αν δεν με γονατίζει από αλήθεια, δεν το θέλω.
Γι’ αυτό σου λέω…
Είναι εθιστική η μοναξιά.
Όχι γιατί είμαι καλύτερα μόνη μου.
Αλλά γιατί όταν είμαι μόνη μου, είμαι ολόκληρη.
Και δεν δίνω πια κομμάτια μου σε ανθρώπους που δεν ξέρουν καν πώς να τα κρατήσουν.
Αν είναι να έρθει κάποιος, να έρθει για να σταθεί δίπλα. Όχι να χωρέσει στο κενό.
Να έρθει για να μοιραστούμε, όχι για να μου πάρει.
Να αντέχει το φως μου, όχι να το χαμηλώνει για να μη στραβωθεί.
Γιατί εγώ έμαθα να λάμπω και μόνη μου.
Κι η μοναξιά… μ’ έμαθε πώς.
Δεν είναι πως δεν θέλω κάποιον.
Είναι πως δεν θέλω λιγότερα απ’ αυτό που είμαι όταν είμαι μόνη.
