Δεν ξέρω τι πονάει περισσότερο. Τα δάκρυα που κυλούσαν ή το γεγονός ότι δεν μπορούσα να τα σταματήσω. Εσύ εκεί, μπροστά μου, εύθραυστη και δυνατή μαζί, και εγώ ανίκανος να κάνω κάτι που να μετράει. Για πρώτη φορά, τα λόγια μου δεν είχαν καμία δύναμη. Ήσουν κλαμμένη, και εγώ; Εγώ απλά έβλεπα.
Στα μάτια σου καθρεφτίστηκαν όλα. Ο πόνος, η απογοήτευση, η προδοσία, αλλά και κάτι άλλο. Κάτι που δεν μπορούσα να αντέξω. Ήταν εκείνο το «γιατί;». Ήταν ο δικός σου τρόπος να ρωτήσεις πώς φτάσαμε ως εδώ. Και ξέρεις τι; Δεν είχα καμία απάντηση να σου δώσω. Μόνο σιωπή.
Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα. Απλά δεν μπόρεσα. Και ξαφνικά, συνειδητοποίησα ότι ό,τι νόμιζα πως ήμουν, κατέρρευσε. Γιατί όταν βλέπεις τον άνθρωπό σου να πονάει, η αλήθεια βγαίνει μπροστά. Είτε είσαι εκεί γι’ αυτόν, είτε δεν είσαι. Και εγώ; Εγώ ήμουν μόνο ένας θεατής της ίδιας μου της αποτυχίας.
Τα δάκρυά σου δεν ήταν δικά σου. Ήταν δικά μας. Ήταν η κραυγή που κρυβόταν μέσα σου και αρνιόμουν να ακούσω. Και ξέρεις κάτι; Τα δάκρυα μιλάνε. Λένε πράγματα που οι λέξεις δεν μπορούν. Είναι ωμά, αληθινά, σκληρά. Και τα δικά σου, εκείνη τη στιγμή, είπαν περισσότερα από όσα μπορούσα να αντέξω.
Είδα τα μάτια σου κλαμμένα και κατάλαβα. Κατάλαβα τι σημαίνει να σε χάνω. Όχι γιατί έφυγες. Αλλά γιατί σε απογοήτευσα. Γιατί ήσουν εκεί, ανοιχτή, αληθινή, και εγώ δεν ήμουν αρκετός να το δω νωρίτερα. Και τώρα; Τώρα αυτά τα μάτια θα με στοιχειώνουν. Θα είναι η υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν είναι δεδομένη. Πρέπει να την κερδίζεις. Κάθε μέρα.
Μπορεί να μην ξέρω πώς να διορθώσω τα πράγματα, αλλά ξέρω ένα: Δεν θέλω να ξαναδώ τα μάτια σου κλαμμένα. Τουλάχιστον, όχι εξαιτίας μου.
