Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Το “μαζί” είναι η μεγαλύτερη μπλόφα που λέμε στον εαυτό μας. Το πετάμε εύκολα, το υποσχόμαστε χωρίς δεύτερη σκέψη, λες και είναι μια μαγική λέξη που φέρνει εγγυήσεις. Αλλά το “μαζί” δεν είναι λόγια. Είναι πράξεις. Και όχι, δεν είναι για όλους.
Είναι εύκολο να πεις “μαζί”. Είναι όμως άλλο να το εννοείς και άλλο να το ζεις. Γιατί το “μαζί” είναι βαρύ. Δεν αντέχεται από τους δειλούς, τους εγωιστές, τους αναβλητικούς. Το “μαζί” απαιτεί. Θέλει θάρρος. Θέλει θυσίες. Θέλει να ξέρεις να χτίζεις όταν το έδαφος τρέμει.
Το “μαζί” σε ξεγυμνώνει.
Σε αναγκάζει να δεις ποιος πραγματικά είσαι. Να δεις αν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου στην άκρη για να κάνεις χώρο για τον άλλον. Και ξέρεις τι; Οι περισσότεροι δεν μπορούν. Δεν θέλουν. Γιατί το “μαζί” δεν είναι εύκολο. Είναι αλήθεια. Και η αλήθεια πονάει.
Δεν ζει το “μαζί” με μεγάλα λόγια.
Δεν επιβιώνει με υποσχέσεις που δεν τηρούνται. Χρειάζεται δουλειά. Σκληρή, καθημερινή δουλειά. Και όχι μόνο στα καλά. Το “μαζί” χτίζεται στις σιωπές, στις παύσεις, στις στιγμές που όλα μέσα σου ουρλιάζουν να φύγεις, αλλά εσύ μένεις.
Και το πιο δύσκολο;
Να το κάνεις να σου αξίζει. Γιατί το “μαζί” δεν είναι για να το έχεις απλά. Είναι για να το κερδίζεις. Κάθε μέρα. Με κάθε σου πράξη. Και αν δεν το κερδίζεις, αν το αφήνεις να σου ξεγλιστράει, τότε χάνεις. Τότε αποδεικνύεις ότι δεν ήσουν ποτέ έτοιμος για αυτό.
Μην το λες αν δεν μπορείς να το ζήσεις.
Το “μαζί” δεν είναι παιχνίδι. Είναι δέσμευση. Είναι επιλογή. Αν δεν είσαι έτοιμος να το παλέψεις, να το φτύσεις, να το ματώσεις, τότε μην το ζητάς. Γιατί το “μαζί” δεν χαρίζεται. Και σίγουρα δεν συγχωρεί εκείνους που το παίρνουν αψήφιστα.
Εύκολα το λες το “μαζί”.
Αλλά δύσκολα το ζεις. Και ακόμα πιο δύσκολα το κάνεις να αξίζει. Γιατί το “μαζί” δεν είναι για τους πολλούς. Είναι για τους λίγους. Για εκείνους που δεν φοβούνται να πονέσουν, να χάσουν, να δώσουν ό,τι έχουν. Κι εσύ; Είσαι ένας από αυτούς;
