Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν είναι όλοι οι άντρες που σωπαίνουν μυστήριοι.
Μερικοί απλώς δεν έχουν μάθει να λένε πολλά λόγια.
Και δεν είναι πάντα επειδή δεν νιώθουν. Είναι επειδή μεγάλωσαν με την ιδέα ότι το συναίσθημα πρέπει να περνάει από τελωνείο. Να δηλωθεί, να ελεγχθεί, να μην ξεφύγει τίποτα που θα τους κάνει να φανούν αδύναμοι.
Τους έμαθαν να μη λένε «φοβάμαι». Να λένε «δεν τρέχει τίποτα».
Να μη λένε «μου λείπεις». Να στέλνουν ένα άκυρο βίντεο, ένα τραγούδι, μια φωτογραφία από κάτι που ξέρουν ότι θα σου αρέσει.
Να μη λένε «σε χρειάζομαι». Να ρωτάνε αν έφτασες σπίτι.
Κάπως έτσι, η σιωπή τους απέκτησε κακή φήμη.
Κι όχι άδικα. Γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που σωπαίνουν για να μην αναλάβουν τίποτα. Που αφήνουν τα πράγματα θολά, για να μπορούν να φεύγουν χωρίς εξηγήσεις. Που παρουσιάζουν την αποφυγή σαν βάθος και την ασυνέπεια σαν χαρακτήρα.
Αλλά δεν είναι όλοι ίδιοι.
Υπάρχει κι ο άντρας που δεν θα σου γράψει παραγράφους. Που θα αργήσει να βρει τη σωστή φράση, θα κομπλάρει όταν πρέπει να μιλήσει για όσα νιώθει και θα πει «καλά είμαι» την ώρα που φαίνεται πως δεν είναι.
Μόνο που θα έρθει.
Θα σε πάρει από τη δουλειά χωρίς να το ζητήσεις. Θα θυμηθεί πότε έχεις εκείνη τη δύσκολη μέρα. Θα αφήσει τον καφέ σου στην πόρτα, θα κάτσει δίπλα σου χωρίς να σου κάνει ανάκριση, θα μείνει όταν η κουβέντα δεν είναι ευχάριστη.
Δεν είναι όλοι οι άντρες που σωπαίνουν μυστήριοι.
Μερικοί απλώς μιλάνε με τρόπο που δεν έμαθες να ακούς.
Το θέμα είναι να μη χρειάζεται να μεταφράζεις για πάντα.
Γιατί η αγάπη δεν πρέπει να είναι γρίφος.
Αλλά ούτε και διαγωνισμός ρητορικής.
