Γράφει ο Maximos Mcgrath
Δεν ήσουν έτοιμος όταν σε γνώρισα.
Όχι γιατί έφταιγες απαραίτητα – απλώς δεν ήξερες.
Δεν ήξερες πώς ν’ αγαπάς χωρίς εγωισμούς, πώς ν’ ακούς
Χωρίς να θες να απαντήσεις, πώς να μένεις όταν τα πράγματα
Δυσκολεύουν. Και σε δίδαξα. Χωρίς να το καταλάβεις. Σε έμαθα.
Σου έμαθα να φέρεσαι. Όχι με τα μεγάλα λόγια, που εντυπωσιάζουν στην αρχή.
Αλλά με τις μικρές πράξεις, που κρατούν μία σχέση ζωντανή. Σου έμαθα τι σημαίνει
Να νοιάζεσαι πραγματικά. Όχι για να παίρνεις, αλλά για να δίνεις. Να εκτιμάς. Να μιλάς
Όταν πρέπει. Να σωπαίνεις όταν χρειάζεται.
Σου έμαθα πώς είναι να είσαι με μία γυναίκα που σε αγαπά αληθινά.
Που δεν σε χρειάζεται – σε επιλέγει. Που δεν σε ανέχεται – σε στηρίζει.
Και κάθε φορά που εσύ αμφέβαλλες εγώ έμενα.
Κάθε φορά που έφευγες, εγώ σε περίμενα.
Όχι γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς,
Αλλά γιατί πίστεψα σε εσένα πριν πιστέψεις
Εσύ στον εαυτό σου. Και τώρα; Τώρα είσαι έτοιμος.
Για την επόμενη.
«Σου’ μάθα να φέρεσαι σου’ μάθα να αγαπάς
Να ενδιαφέρεσαι στα αλήθεια να εκτιμάς
Άντρα εγώ σε έκανα στη τρέλα βασιζόμενη.
Σε ετοίμασα εγώ… για την επόμενη».
Η επόμενη να το βλέπει.
Θα της φανείς ώριμος, δοτικός, ήρεμος. Θα της φανείς άντρας.
Μακάρι να της φανείς και καλός. Αλλά εγώ θα ξέρω ποια σ’ έκανε έτσι.
Κι αν ποτέ νιώσεις να λες «Ευτυχώς που ωρίμασα». Να θυμάσαι πώς
Κάποτε κάποια πάλεψε με τις πληγές σου, και με τους δαίμονές σου.
Για να φτιάξει τον άντρα, που θα αγαπηθεί από κάποια άλλη.
Για την επόμενη λοιπόν. Με τις ευχές μου.
Και με τις αναμνήσεις μου – που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
