Γράφει η Ναταλία Αργυροπούλου
Δεν ήταν τύχη.
Δεν ήρθε εύκολα. Δεν έτυχε.
Δεν ήταν απλώς σωστό timing ή συμπαντική συγκυρία.
Ήταν πείσμα.
Ήταν το “δεν φεύγω” όταν όλα φώναζαν “φύγε”.
Ήταν το “θα το παλέψουμε” όταν οι λέξεις στέρευαν και τα μάτια ήταν πρησμένα από κλάματα και σιωπές.
Ήμασταν πείσμα.
Δυο άνθρωποι που θα μπορούσαν να είχαν φύγει χίλιες φορές,
και όμως έμειναν.
Που αντί να το γυρίσουν στην εύκολη λύση, γύρισαν ο ένας στον άλλον.
Μας πόνεσε.
Μας μπέρδεψε.
Μας λύγισε.
Αλλά μας έκανε πιο δυνατούς. Πιο αληθινούς.
Πιο “μαζί”.
Δεν ήμασταν ποτέ παραμύθι.
Ήμασταν πραγματικότητα — με τα όλα της.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ρομαντικό απ’ όλα:
ότι διαλέξαμε να μείνουμε,
ξανά και ξανά,
ακόμα κι όταν δεν ήμασταν εύκολοι.
Είμαστε το πείσμα που διεκδίκησε το “μαζί” και το κράτησε.
Που το έσωσε από τη φθορά, από τον εγωισμό, από την εγκατάλειψη.
Και το πιο όμορφο;
Το κερδίσαμε χωρίς να χάσουμε τους εαυτούς μας.
