Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Γυναίκες, μάγκα μου!
Και Θεός φυλάξοι και δόξα σοι Θεέ μου, συγχρόνως.
Και ευλογία, που χωρίς να το καταλάβεις μπορούν πανεύκολα να γίνουνε κατάρα.
Και παράδεισος, που δίχως να σε ρωτήσουν, μπορούν για πλάκα να γίνουνε μια κόλαση απόκοσμη.
Γυναίκες, σου λέω, και μην προσπαθείς καθόλου να τις εξηγήσεις και να τις ερμηνεύσεις, γιατί είναι εντελώς μάταιος κόπος. Αν μπορέσεις, αν είσαι άξιος και ικανός κι αν είσαι τυχερός, μονάχα να τις αγαπήσεις, μάγκα μου, προσπάθησε!
Γυναίκες!
Παράξενα, αλλά και υπέροχα πλάσματα συνάμα, φίλε μου.
Αλλόκοτα και μαγικά, αδύναμα και παντοδύναμα μαζί.
Φωτεινά σαν ήλιος και σκοτεινά σαν χάος ταυτόχρονα.
Θάλασσες, που σε αγκαλιάζουνε ή που σε πνίγουνε το δίχως άλλο μες το κύμα τους.
Ποτάμια, που σε ξεδιψάνε ή σε διαλύουν στην ανεξέλεγκτη ορμή τους.
Λίμνες, που σε ταξιδεύουν στην γαληνή τους ή σε θάβουν μια για πάντα στον λασπωμένο τους βυθό.
Ηφαίστεια, που στέκεις εκστασιασμένος και τα θαυμάζεις ή σε παρασύρουν και σε λιώνουν μες την λάβα τους.
Πότε ευαίσθητες και πότε ατσάλινες, γατούλες κάποιες φορές και λύκαινες άγριες κάποιες άλλες.
Και τρυφερές και αντράκια με έναν τρόπο μαγικό, και άγγελοι και δαίμονες αν χρειαστεί.
Και μάνες και σύντροφοι και ερωμένες και εργαζόμενες και στηρίγματα και αρχές, αλλά και τέλος οριστικό καμιά φορά.
Ζεστές σαν έρωτας και καυτές σαν φλόγα.
Αθώες σαν την αγάπη κι ένοχες σαν τον πόλεμο.
Γυναίκες!
Σύμμαχοι σου ή αντίπαλοι, εσύ διαλέγεις!
Γέλιο σου ή κλάμα σου, εσύ αποφασίζεις!
Μαζί σου ή απέναντι, εσύ τις τοποθετείς!
Κι αν σου είναι εντελώς αδύνατο για να τις αγαπήσεις, μετά μοναχά δυο επιλογές σου μένουνε φίλε μου… ή θα τις σέβεσαι ή αλλιώς θα τις φοβάσαι!
