Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν γυναίκες που δεν περνούν απαρατήρητες.
Όχι γιατί φορούν έντονα χρώματα ή γιατί φωνάζουν.
Αλλά γιατί κουβαλούν κάτι βαρύ.
Μια ιστορία. Μια σιωπή. Μια πυρκαγιά που δεν έσβησε ποτέ.
Γυναίκες βαριές, σαν ιστορία.
Που όταν περπατούν, ο χρόνος κάνει πίσω να περάσουν.
Που δεν ζητούν, δεν εκλιπαρούν, δεν μιλούν πολύ.
Μα όταν μιλήσουν, γράφουν με το στόμα τους σελίδες που πονάνε.
Από εκείνες που δεν διαβάζονται φωναχτά.
Από εκείνες που τις φυλάς σαν μυστικό, γιατί αλλιώς θα διαλυθείς.
Γυναίκες που σε κοιτούν και δεν χρειάζεται να πουν τίποτα.
Σε έχουν ήδη διαβάσει.
Ξέρουν τι δεν είπες, τι φοβάσαι, τι παριστάνεις.
Έχουν μάθει να ζυγίζουν τους ανθρώπους από το βάρος του βλέμματός τους, από τη χειραψία, όχι από το ύψος της φωνής τους.
Γυναίκες που τις πέρασαν για δύσκολες, ενώ ήταν απλώς αληθινές.
Που τις είπαν σκληρές, ενώ είχαν πληγωθεί μέχρι το κόκαλο.
Που τις είπαν απόμακρες, επειδή δεν άνοιξαν τα πόδια ή την ψυχή τους στον καθένα.
Γυναίκες που αν τις χάσεις, δεν βρίσκεις άλλες σαν κι αυτές.
Όχι γιατί ήταν τέλειες.
Αλλά γιατί ήταν παρούσες.
Και στα εύκολα, και στα δύσκολα.
Και στα όμορφα, και στα πολύ σκοτεινά.
Γυναίκες βαριές, σαν ιστορία.
Που δεν θα σου κάνουν τη χάρη να σε πείσουν για την αξία τους.
Που δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα.
Που φεύγουν όταν δεν χωράνε — όχι από αδυναμία, αλλά από αυτοσεβασμό.
Μην τις πλησιάζεις αν δεν αντέχεις το βάρος.
Δεν είναι για να τις κρατήσεις.
Είναι για να τις τιμάς.
