Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Έρχονται στιγμές που αναζητώ τόσο πολύ την αγκαλιά σου.
Γιατί δεν ξεφεύγεις απ’την σκέψη μου, δεν φεύγεις απ’τα μάτια μου, δεν φεύγεις από μέσα μου.
Προσπαθώ να ξεκολλήσω από πάνω μου τη σκέψη σου κι όταν τα καταφέρνω να την πετάξω με δύναμη, εκείνη ξαναγυρίζει με περισσότερη ορμή. Τότε σκαρφαλώνει στα ρούχα μου, στο σώμα μου πιο δυνατή και πιο σίγουρη.
Σε αγαπάω και το ξέρεις γιατί στο λέω συχνά γιατί αλλιώς δεν έχει νόημα να το αισθάνεσαι και να μην το μοιράζεσαι! Η αγάπη άλλωστε έχει μόνο αρχή, το τέλος της δεν το γνώρισα ποτέ.
Ό,τι αγαπάμε το αναπνέουμε.
Έλα κι εγώ θα κλέψω ανάσες να στις χαρίζω!
Έλα να φύγουμε για το σπίτι μας τώρα που ήρθε η Άνοιξη και μοσχομυρίζουν οι μυγδαλιές.
Έλα μας περιμένει το γιασεμί στο μπαλκόνι. Έλα να χαϊδέψουμε τις αισθήσεις μας πάνω σε λευκά σεντόνια εκεί που το πάθος αγριεύει.
Έλα να σε φιλήσω να γεμίσει η ψυχή μου το άρωμά σου.
Έλα ξανά και ξανά να διορθώσω την ανάγκη μας να μην φοβάται την ερημιά.
Έλα για να σου λέω ιστορίες να γελάς. Θα σε έχω αγκαλιά και θα κρατώ στα χέρια μου λίγο ηλιοβασίλεμα, ένα ολόγιομο σ’αγαπώ, μισό φεγγάρι και όποιο όνειρο θες εσύ.
Έλα γιατί δεν μπορώ παρά μονάχα να σ’αγαπώ.
Έλα να τραβήξουμε την ζωή απ’τα μαλλιά, αυτήν που μας ανήκει.
Αυτήν που όσο και αν μας πληγώνει, γυρνάει πάντα στα όνειρά μας, εκεί που τελειώνει το όνειρο και αρχίζει το μαζί.
Έλα, γιατί χωρίς την αγκαλιά σου δεν μπορώ.
