Γράφει η Κική Γ.
Ναι το ζήσαμε και ήταν” μπρούσκο,” φλογερό και με διάχυτο το πάθος. Ναι ήταν αυτό που δεν περιμένεις να σου συμβεί ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Το καρτερείς, μα και φοβάσαι να το πιστέψεις. Ήρθε όμως σ εμάς τους δυο έτσι απλά, με την πρώτη ματιά.
Κουμπώσαμε και το απογειώσαμε με τον ερωτισμό και την τρέλα μας. Το βιώναμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Χτίζαμε νοερά τον δικό μας κόσμο και χανόμασταν στα δίχτυα του έρωτα μας. Μέχρι, που το μυαλό τρελάθηκε και η καρδιά αντιστεκόταν δυνατά και έστελνε σημάδια συνέτισης. Καμιά τύχη.
Διαλύσαμε ό,τι πιο όμορφο ήρθε στη ζωή μας. Την ίδια μας τη ζωή. Έτσι απλά, σαν πυροτέχνημα, με δυνατό όπλο τον αρρωστημένο εγωισμό μας. Το “εγώ” μας, για κάποιο ανόητο και ανεξήγητο λόγο βγήκε μπροστά και συναγωνιζόταν ο ένας τον άλλον, ποιος θα συμπεριφερθεί χειρότερα, ενώ πεθαίναμε για ακόμη μια παθιασμένη μας στιγμή.
Αυτός ο παραλογισμός και η τρωτή μας πλευρά, σάρωσαν τα πάντα. Κανένας δεν έκανε πίσω. Περίμενες από μένα και εγώ από εσένα. Μια κίνηση, ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα. Μια αόρατη και αλλόκοτη δύναμη μας όριζε πια.
Για ένα “γαμώτο”, πλαγιάζουμε αγκαλιά με τον πληγωμένο πια εγωισμό μας, την ματωμένη μας καρδιά και τις θύμησες ενός μεγάλου έρωτα. Έτσι είναι αυτά. Όταν το μυαλό παίρνει αέρα και το κυβερνούν άδειοι ασκοί χωρίς περιεχόμενο, σε παίρνει και σε σηκώνει.
Κάποιες συμπεριφορές πληρώνονται μόνο μετρητά, κοστίζουν και σε σημαδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής.
