Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Κοίτα να δεις που τελικά δεν είσαι ο μόνος που με τα λόγια τα όμορφα προσεγγίζεις καρδιές που έχουν ανάγκες. Ανάγκες για νοιάξιμο, για μοίρασμα, για μια γλυκιά κουβέντα.
Όμως δε σκεφτήκατε πως η μούσα σας είναι μούσα και άλλων.
Λόγια παχιά και γλυκανάλατα, δοκιμασμένα! Λόγια δανεικά. Λόγια κλεμμένα βαφτισμένα «λόγια καρδιάς».
Με δανεικά και κλεμμένα έχετε μάθει να γλεντάτε στην υγειά των άλλων, των «κόποις κτώνται».
Όμως κοίτα να δεις «και εσύ, και εσύ!» ποιητές του σωρού και της δεκάρας!
Υπάρχουν και άλλοι μάγκες, όχι ψευτόμαγκες έχει διαφορά, που ότι λένε βγαίνει από της ψυχή τους την αλήθεια. Και αυτοί γλεντάνε ξέρετε και το ζεϊμπέκικο βαρύ ξέρουν και το χορεύουν μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι και μ’ ένα δάκρυ που αντί να βγει στο μάγουλο, στάζει μέσα τους και σβήνει στάχτες που άφησαν κάρβουνα από φωτιές δυνατές και δε φοβούνται.
Έχεις ακούσει ποτέ τον ήχο του υγρού που σβήνει στάχτες και αποκαΐδια;
Είναι ο ήχος του χεριού που σκάει στο πάτωμα την ώρα ενός αντρίκιου ζεϊμπεκιού.
Είναι ο ήχος που σιγοτραγουδούν αντρίκια χείλη που από δαγκωματιές περίσσιες ίσα που ανοίγουν και αυτό ίσα για να βγει από μέσα τους ο πόνος.
Είναι ο ήχος της ντροπής την ώρα που ο άντρας θα προφέρει το όνομά σου. Ήχος ντροπής από σεβασμό και φόβο μην στο βεβηλώσει.
Είναι ο ήχος του πρώτου φιλιού όταν τα χείλη ξεμακραίνουν, που τσούζει από προηγούμενες πληγές, μα το σάλιο που απομένει επάνω τους, τη στάχτη αλισίβα κάνει!
Γι’ αυτό λοιπόν από λογάκια όμορφα και ποιηματάκια με γιοφύρια, νεράιδες και ξωτικά δηλαδή από ποιητές του σωρού εγώ προτιμώ καλύτερα τους ήχους τους αντρίκιους.
