Γράφει η Άρτεμις Βαμβουνάκη
Σήμερα πούλησες τη καρδιά μου, όμως σήμερα με έχασες ολοκληρωτικά.
Σήμερα με πούλησες, όμως σήμερα με έχασες ολοκληρωτικά. Έβαλες τα καλά σου φτιασίδια και υπέγραψες σαν ψυχρός εκτελεστής την καταδίκη της καρδιάς μου με βούλα δικιά σου. Κατάδικιά σου.
Σήμερα με πούλησες αμετανόητος σαν φτηνό και άψυχο αντικείμενο, σαν ξεφτισμένο παλιό πουκάμισο. Με έδωσες όσο όσο, δίχως σκόντο, σαν να μην είχα αξία ποτέ για σένα.
Σήμερα πούλησες τη καρδιά μου σε κόστος ευκαιρίας, δίχως παζάρεματα και διαπραγματεύσεις αρκεί να την ξεφορτωθείς, αρκεί να απομακρυνθείς από δαύτην.
Γιατί αυτή δε ξεχνά, έχει χαράξει πάνω στη μνήμη της κάλπικα όνειρα,ψεύτικα δικά σου σ’ αγαπώ, εφήμερες υποσχέσεις , φιλιά και αγκαλιές. Γιατί αυτή έχει γεμίσει πληγές και σημάδια από σένα.
Σήμερα ξερίζωσες τη καρδιά μου δίχως να δώσεις καμία ευκαιρία και απαλλάχθηκες από αυτήν οριστικά. Σήμερα όμως δε κατάλαβες πως εσύ με έχασες αδιαμφίσβητητα και αμετάκλητα. Σήμερα χάραξες τη δικιά σου πορεία πάνω μου κλείνοντας το δικό μας εμείς και το μαζί στο ξεχωριστό εγώ και το εσύ.
Σήμερα όμως να ξέρεις, της άφησα χώρο να αναπνεύσει και να επουλωθεί ώστε να ξαναγράψω πάνω της με δικό μου μελάνι μια νέα ιστορία όπως θέλω και ονειρεύομαι , όπως αγαπώ και επθυμώ.
Σήμερα με πούλησες οριστικά, σήμερα όμως με απελευθέρωσες από σένα κι ας μη το καταλάβεις ποτέ.
