Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Άσε τα ψηλά υψωμένα τείχη που έχεις από καιρό χτίσει και άφησε τον εαυτό σου να νιώσει. Άνοιξε τα χέρια, να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς. Άνοιξε τα χέρια να δώσεις κι ύστερα, να επιτρέψεις να πάρεις. Δεν θέλουν περηφάνια τα χέρια.
Άνοιξε τον Νου σου να δεις, πέρα από το γνωστό και βολεμένο. Άνοιξε τον Νου σου, για να ανοίξουν οι ορίζοντές σου. Δεν θέλει στεγανά ο Νους.
Άνοιξε την καρδιά σου, ξανά. Σε πλήγωσαν, σε πρόδωσαν, μα κάπου εκεί έξω, υπάρχει κάποιος εξίσου πληγωμένος και προδομένος, που διακαώς ποθεί να ξανανοίξει την καρδιά του, να ξαναεμπιστευτεί κι ίσως, ο δικός του κάποιος, να’σαι Εσύ.
Συναισθηματικά, νοητικά, ψυχικά απομονωμένοι, δεν μπορούμε να ζούμε. Κλείνοντας τα συναισθήματα γιατί ο κόσμος είναι αυτός που είναι, δεν κάνεις ζημιά στον κόσμο μάτια μου, μα σε σένα. Δεν θέλει κλείσιμο η καρδιά, αρρωσταίνει έτσι.
Επέλεξε σοφά, δυο τρεις δικούς σου, εκεί που μπορείς να ανθίζεις χωρίς να τους κομπλάρεις, εκεί που μπορείς να πονάς, χωρίς να τους ενοχλείς, εκεί που μπορείς να εξελίσσεσαι χωρίς να τους ξεβολεύεις και ζήσε. Ζήσε όμορφα. Ζήσε ανοιχτά. Με εμπιστοσύνη. Παραδώσου. Έτσι μπορούν να εμπιστεύονται ξανά οι άνθρωποι. Έτσι μόνο, μπορούν με την σειρά τους να παραδίνονται κι αυτοί. Έτσι μπορούν να ξανααγαπούν. Με το δικό σου παράδειγμα. Την δική σου ανοιχτή αγκαλιά. Το δικό σου ανοιχτό μυαλό. Την δική σου ανοιχτή καρδιά. Άσε τα τείχη. Αφήσου και αφέσου. Γίνε εσύ η αρχή, η επιρροή, για μια αλλαγή στο περιβάλλον σου, που θέλεις να ζεις.
