Γράφει ο Σταύρος Χριστοδούλου
Η ψυχή του ανθρώπου.
Το βάθος που ποτέ δεν κατάφερα να φτάσω, όσο κι αν έτρεξα γι’ αυτό. Όσο πιο βαθιά βυθίζομαι για να πλησιάσω, η αναπνοή μου δεν είναι αρκετή και με ξεβράζει πάνω.
Κι αν τολμήσεις να ερωτευτείς την ψυχή του, δεν θα την αντικρίσεις ποτέ.
Είναι άβυσσος.
Μια θάλασσα με άγνωστο πυθμένα, ένα δάσος γεμάτο δέντρα, χωρίς διέξοδο.
Για κάποιους ανθρώπους αξίζει να εξερευνήσεις τα ανεξερεύνητα μέρη τους, αυτά που δεν είναι φανερά σε κανέναν, ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό, περιμένοντας κάποιον να τους φανερώσει τι πραγματικά κρύβουν.
Όσες δυσκολίες κι αν περάσεις.
Όσα σημάδια σου αφήσει όλο αυτό το ταξίδι.
Όλα είναι για εσένα και τον άνθρωπό σου.
Ένα ταξίδι που αξίζει να κάνεις κάθε φορά, και πίστεψέ με, δεν θα το μετανιώσεις.
Ναυάγια που δεν φαίνονται στην επιφάνεια. Απώλειες, φόβοι, λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ..
Τα κρυφά κομμάτια που χαράζουν την καρδιά και μπορεί να σε τραυματίσουν κάθε φορά που τα σκαλίζεις.
Να αγαπήσεις κάποιον όχι μόνο για όσα σου δείχνει, αλλά για όσα φοβάται να δείξει.
Και που ξέρεις;
Ίσως βρεις αυτό που ξεκίνησες να αναζητάς, κι αν δεν το έχεις βρει, θα έχεις μάθει να κολυμπάς στα πιο βαθιά νερά του άλλου.
Αυτή θα είναι η στεριά σου.
