Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Έξω βρέχει, είναι συννεφιασμένος σήμερα ο καιρός και όλο κάτι του φταίει και ξεσπάει σε βροντές. Εγώ μέσα σε ένα λεωφορείο τυλιγμένη με το κασκόλ μου να προσπαθώ να ζεστάνω το κορμί μου, όσο ο νους μου ταξιδεύει σε αγαπημένη μέρη.
Ο κόσμος τριγύρω μου όλο κάτι σκέφτεται, όλο κάτι τον ενοχλεί, όλο κάτι αγναντεύει. Εγώ πάλι αναπολώ. Αναπολώ το μικρό σπιτάκι μου, εμάς να ξαπλώνουμε στον καναπέ και να μιλάμε με τις ώρες, εσένα να σε έχω στην αγκαλιά μου και να σε χαϊδεύω.
Ακόμα και τώρα που απομακρύνομαι από τη μυρωδιά σου, εγώ τη μυρίζω σαν να ήσουν δίπλα μου. Νιώθω το άγγιγμα σου στα μαλλιά μου, τα μάτια σου να με κοιτάζουν, τα χείλη σου να λαχταρούν τα δικά μου. Γιατί εμείς οι δύο όσο μακριά και αν είμαστε, ό,τι και αν συμβαίνει στη ζωή μας ξέρουμε ότι αυτό που αισθανόμαστε ο ένας για τον άλλον είναι μοναδικό, γιατί κάποτε αφεθήκαμε ελεύθεροι από τα δεσμά μας, εμπιστευτήκαμε, δώσαμε κομμάτια του εαυτού μας και γίναμε ένα σύνολο δομημένο μόνο με όμορφα συναισθήματα και καλοπροαίρετες προθέσεις.
Και αυτό θα κρατάω πάντα από εμάς, ότι εμείς οι δύο ήμασταν και είμαστε ένα, χωρίς να χρειάζονται εξηγήσεις και επιχειρήματα για το πώς συνέβη αυτό. Εμείς οι δύο βλέπαμε την ευτυχία μας να καθρεφτίζεται στα μάτια του άλλου.
Χωρίς πολλά και βαρύγδουπα λόγια αγάπης και λατρείας εμείς πράτταμε ό,τι αισθανόμασταν. Δεν είχαμε ανάγκη επιβεβαίωσης από κανέναν εξωγενή παράγοντα, δε μας ενδιέφερε το πόσο “σωστή” έβρισκαν οι άλλοι τη σχέση μας, πόσο ταίριαζε σύμφωνα με τα δικά τους θέλω και τις δικές τους απόψεις.
“Εμείς είμαστε καλά” λέγαμε και όλα τα υπόλοιπα τα αφήναμε να μας προσπερνούν δίχως να μας αγγίζουν και δίχως να δημιουργούν οποιαδήποτε ρωγμή ανάμεσα μας. Γιατί εμείς οι δύο ξέρουμε πως τίποτα δεν γίνεται αν δεν το επιτρέψεις εσύ ο ίδιος, έστω και λίγο, να συμβεί.
Δύο σώματα που συμπεριφέρονται σαν ένα. Δύο μυαλά που σκέφτονται σαν ένα. Αυτό με ενθουσιάζει με εμάς τους δύο, που καταφέρνουμε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό. Ίσως και για αυτό ακόμα να υποψιάζομαι ότι ξεπηδήσαμε από κάποιο σενάριο ταινία και για αυτό να ονειρεύομαι για εμάς το happy end που πάντα λάτρευα σε αυτές.
Ονειροπόλα, παθιασμένη με την έννοια του έρωτα, κολλημένη με τις συναισθηματικές ταινίες και το πολυπόθητο ευτυχισμένο τέλος τους. Όλα ήμουν. Όλα είμαι και δεν το μετανιώνω. Γιατί εσύ ήρθες στη ζωή μου και μου υπενθύμισες την ύπαρξη των πιο κρυφών μου συναισθημάτων. Με έκανες και πάλι αυτό το μικρό κοριτσάκι που ήμουν και πίστευα στα παραμύθια και στο γαλάζιο πρίγκιπα.
Ωραία τα ταξίδια τελικά. Ωραίο πράγμα να έχεις κάτι όμορφο στη ζωή σου να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι. Ωραία τελικά που είναι η ζωή όταν τη μοιράζεσαι… γιατί μόνο τότε υπάρχεις πραγματικά. Μόνο τότε η συννεφιά γίνεται ήλιος μέσα σου και σε φωτίζει και η βροχή σταγόνες που σε δροσίζουν. Μόνο τότε τα ανάποδα φαίνονται ίσια.
