Γράφει ο “Ανώνυμος”
Και τελικά ήρθε ο επίλογος. Έφτασε η στιγμή του τέλους.
Δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάναμε ως εδώ. Αναρωτιέμαι τι καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια.
Τελικά τίποτα. Χτίσαμε τόσα πολλά μαζί και τα γκρεμίσαμε όλα σε μια στιγμή.
Έμειναν μόνο κάποιες μαγικές, δανεικές στιγμές να θυμόμαστε. Κάποια γέλια, κάποιες αγκαλιές και κάποια βλέμματα που δε θα φύγουν ποτέ. Ένα πρώτο σ αγαπώ, ανεξίτηλο στη μνήμη, μα κανένα τελευταίο.
Ένα πρώτο φιλί, που εκμηδένισε όλα τ’ άλλα, μα κανένα τελευταίο. Μια αγκαλιά ένα απόγευμα δίπλα στη θάλασσα, που σταμάτησε το χρόνο. Καταδικασμένοι να μην είμαστε ποτέ μαζί. Ίσως γιατί δεν ήθελες, ίσως γιατί δε το προσπαθήσαμε αρκετά. Ίσως γιατί φοβόμασταν και οι δυο.
Μόνο σε εμένα έμεινε μια περιέργεια. Μια περιέργεια μιας ζωής μαζί. Μιας καθημερινότητας. Μια φράση μόνο μας ταίριαξε όλο αυτόν τον καιρό. Η αγάπη μας κράτησε λίγο.. όσο μια ανάσα, κοφτή.. μπορεί να ήταν όλα στη φαντασία μου, μπορεί να έπρεπε απλά να το διασκεδάσω κι εγώ για όσο όλο αυτό κρατούσε.. μα ένα είναι σίγουρο.
Τελείωσες το πιο όμορφο έργο της ζωής μου, με τον χειρότερο τρόπο. Εύχομαι ο χρόνος να κλείσει τις πληγές μου κάποτε. Να μπορώ να σε θυμάμαι σαν κάτι όμορφο κι αληθινό. Προς το παρών θα κάνω ότι έκανα όλο αυτόν τον καιρό. Θα χαμογελάω ουρλιάζοντας από μέσα μου.
θα μου λείψεις, εσύ, όλα σου.
Σ’ αγαπάω όσο δεν αγάπησα ποτέ μου τίποτα.
Αντίο χαμογελαρα μου..
Αντίο..
ΥΓ
Αφιερωμένο..
