Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Εντάξει…
Μπορώ να δεχτώ ότι έχεις αράξει κάπου και κόβεις κίνηση. Είναι κατακαλόκαιρο άλλωστε κι οι ρυθμοί πέφτουν κι επιτρέπουν.
Ή μπορεί να σερφαρεις όχι μόνο σε θάλασσες. Σε κύματα και παράθυρα εδώ μέσα που παρελαύνουν ιστορίες, αμαρτίες, ατάκες, εικόνες διακοπών και μια καλοκαιρινή τάχα μου χαλαρότητα.
Και παρατηρείς. Τώρα έχεις βλέπεις χρόνο παραπάνω.
Και τώρα αποφασίζεις να ξεφορτωσεις όλη την ξινιλα σου. Αποσυμπίεση εν μέσω ραστώνης. Αυτή που φορτωσες ένα χρόνο τώρα στο πήγαινε έλα σου, στο γαμωτο της επιβίωσής σου, σε λογαριασμούς κι υποχρεώσεις που τρέχουν πιο γρήγορα από σένα.
Όλα περνούν μπροστά σου κι Εσύ με τη δύναμη του λίγο πιο χαλαρου μυαλού σου στέκεσαι όχι για να παρατηρήσεις αλλά για να αξιολογήσεις και να κρίνεις.
Και κρίνεις τα πάντα και με μεγάλη ευκολία.
Τόση που αγγίζει κάτι ώρες τα όρια της ηδονής! Νιώθεις ξερόλας παντοδύναμος, έχεις χρόνο να δεις, να ζήσεις λίγο όπως θες, σταμάτησες να τρέχεις και όλα όσα παρελαύνουν μπροστά στα μάτια σου βαθμολογούνται ανάλογα με τα δικά σου κριτήρια για το καλό και το κακό.
Ποιον όμως πραγματικά αφορά η δική σου εντελώς υποκειμενική άποψη; ποιος κερδίζει αν σχoλιασεις άσχημα τον δίπλα σου, την κοπέλα με το προκλητικό μαγιό που δεν το υποστήριζει το σώμα της, τον τύπο που διαβάζει εφημερίδα και δεν δίνει σημασία στα παιδιά του, την άλλη πιο κει που χαμογελά με νόημα για άλλη μια selfie, την ανάρτηση στο διαδίκτυο που σε βρίσκει αντίθετο με ο,τι σοφά κατά τη γνώμη σου πάντα πρεσβευεις;
Ποιος σε όρισε κριτή των πάντων, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, μόνο Εσύ το γνωρίζεις;
Να σου πω ένα μυστικό; κανείς δεν σε έβαλε στη θέση του μεγάλου κριτή, μόνος σου μπήκες από ανασφάλεια. Κι από ευκολία γιατί ειναι πράγματι εύκολο να έχεις άποψη για όλα και το χειρότερο να δικαιολογείς την ανάγκη για ξεκούραση παρεουλα με την κριτική όπως αρμόζει στη δική σου πάντα θεάρεστη αισθητική.
Κατέβα λιγουλάκι από το “θρόνο” . Είσαι ενεργός πολίτης, εργαζεσαι, προσφέρεις, δικαιούσαι. Καμία αντίρρηση εδώ.
Όμως πραγματικά πριν κρίνεις τους πάντες, πριν την επόμενη ακυρωτικη σου ταμπελίτσα κάνε μου μια χάρη. Τραβά μπροστά σε έναν καθρέφτη και κοίτα τα μούτρα σου. Προσπάθησε να γίνεις αληθινός παρατηρητής του εαυτού σου, δώσε χρόνο να διαβάσεις τι λένε τα μάτια σου, αξιολόγησε συνειδητά και ταπεινά εσένα και μετά στρεψε τα μάτια σου κι αλλού.
Κρίνε εσένα, βρες εσένα και μετά βάλε σειρά για τον επόμενο στόχο…
Τι λες αντέχεις;
