Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Αν σε ήθελε, θα το ήξερες.
Δεν θα ρωτούσες αν έκανε κάτι λάθος, αν είπες κάτι παραπάνω, αν περίμενες κάτι που δεν μπορούσε να σου δώσει. Δεν θα πάλευες με σιωπές, μηνύματα που μένουν στο διαβάστηκε και καρδιές που ξεμακραίνουν σαν να μην ήσουν ποτέ αρκετός άνθρωπος γι’ αυτές.
Αν σε ήθελε, θα ήταν εκεί.
Όχι μόνο στα εύκολα, στις λέξεις, στα “μου λείπεις” στις 3 το πρωί. Αλλά και στις πράξεις. Στα “έρχομαι”, στα “σε χρειάζομαι”, στα “μην φύγεις”. Θα σου κρατούσε το χέρι όταν όλα έσπαγαν μέσα σου και θα έμενε όταν όλοι έφευγαν.
Αν σε ήθελε, δεν θα ένιωθες τόσο μόνη σ’ αυτό το «μαζί».
Δεν θα έψαχνες σημάδια, δεν θα διάβαζες πίσω από λέξεις, δεν θα περίμενες ένα τηλέφωνο για να πάρεις μια ανάσα.
Ο έρωτας δεν είναι μυστήριο, είναι αλήθεια. Κι η αλήθεια δεν κρύβεται. Φωνάζει. Κρατάει. Επιμένει.
Αν σε ήθελε, δεν θα ζούσες με ένα “γιατί” να σε καίει.
Θα ήσουν εκεί. Μαζί.
Όχι μόνη. Όχι στο “περίμενε”. Αλλά εκεί, στο χέρι κάποιου που σε ήθελε, και το έδειχνε.
