Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Αερικό σε είπα, γιατί από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως δεν πατάς στη γη όπως οι άλλες. Δεν περπατάς, δεν βαδίζεις, πετάς. Μπαίνεις σε έναν χώρο και αλλάζει η ατμόσφαιρα, σαν να μετακινείται ο αέρας μόνο και μόνο για να σου ανοίξει δρόμο.
Αερικό σε είπα, γιατί ό,τι ένιωθα δίπλα σου δεν είχε καμία λογική. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω με κανόνες, ούτε με εμπειρίες. Έμοιαζε σαν να σε ήξερα από πάντα και ταυτόχρονα σαν να σε συναντούσα για πρώτη φορά. Και κάθε φορά ήταν η πρώτη φορά.
Με μάγευες με τα μάτια σου, με διέλυες με τις σιωπές σου, με ανέβαζες στα ουράνια με τα γέλια σου. Αερικό σε είπα, γιατί έμπαινες μέσα μου σαν άνεμος. Άλλοτε γλυκός, άλλοτε θυελλώδης, μα πάντα αληθινός. Κι όσο κι αν φοβόμουν, δεν ήθελα ποτέ να σε σταματήσω.
Σε είπα αερικό, γιατί δεν σε έδεσα ποτέ. Δεν γίνεσαι κτήμα κανενός, κι αυτό σε κάνει ακόμα πιο δική μου. Γιατί δεν έμεινες από ανάγκη, έμεινες από επιλογή. Κι όταν έφευγες, ήξερα πως αργά ή γρήγορα θα γύριζες. Όχι γιατί στο ζήτησα, αλλά γιατί το ήθελες.
Αερικό σε είπα, γιατί μόνο εσύ κατάφερες να ανακατέψεις το μυαλό μου έτσι. Να το κάνεις πεδίο μάχης, γεμάτο εικόνες σου, γεμάτο προσμονή. Κι όσο κι αν τρόμαζα με την ένταση, δεν άλλαζα τίποτα. Γιατί προτιμώ την τρέλα σου από κάθε ήσυχη ασφάλεια.
Αερικό σε είπα… κι ακόμα κι αν μια μέρα χαθείς, θα με στοιχειώνεις. Γιατί τα αερικά δεν φεύγουν ποτέ στ’ αλήθεια· μένουν μέσα μας, σαν ανάσα που δεν τελειώνει.
ΥΓ. Ξέρεις…
