Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν μαθαίνεις την αγάπη στα χάδια.
Την μαθαίνεις εκεί που πρέπει να απλώσεις τα χέρια χωρίς να περιμένεις να σε πλησιάσουν.
Εκεί που μυρίζεις φόβο και αντί για να φύγεις, κάθεσαι.
Τον λύκο δεν τον αγάπησες γιατί έγινε ήμερος.
Τον αγάπησες γιατί, ακόμα και πληγωμένος, αρνήθηκε να γλείψει τις πληγές του μπροστά σου.
Γιατί κουβαλούσε πάνω του το άγριο και το περήφανο και δεν σου ζήτησε ποτέ να το φτιάξεις.
Κι εσύ;
Δεν ήρθες να σώσεις κανέναν.
Δεν ήρθες να αλλάξεις τίποτα.
Ήρθες να σταθείς δίπλα του.
Να περπατήσεις μαζί του μέσα στα χόρτα και τη μοναξιά, ξυπόλυτη, τσαλακωμένη, ολόκληρη.
Όποιος αγάπησε το άγριο χωρίς να το φοβηθεί,
όποιος αγκάλιασε το θηρίο χωρίς να ζητήσει να γίνει αρνάκι,
εκείνος κατάλαβε τι σημαίνει να ανήκεις χωρίς να φυλακίζεσαι.
Αγάπη δεν είναι να αλλάξεις κάποιον.
Είναι να κοιτάξεις το χάος του, να το αγαπήσεις και να πεις:
«Σε βλέπω. Και μένω.»
