Γράφει η Χατζηγιάννη Αντωνία
Όποιος σε αγαπά, δεν θα σε αφήσει ποτέ να αμφιβάλλεις. Ούτε για ένα λεπτό. Δεν θα σε βάλει να αναρωτιέσαι τι νιώθει, δεν θα σε παιδέψει με αντιφάσεις, δεν θα σου γκρεμίσει την ησυχία για να ικανοποιήσει τον εγωισμό του. Η αγάπη, όταν είναι αληθινή, φαίνεται. Και κυρίως, νιώθεται. Δεν είναι γρίφος. Δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων. Δεν πατάει φρένο όταν εσύ πατάς γκάζι, και δεν χάνεται όταν την χρειάζεσαι περισσότερο.
Αν πρέπει να αναλύεις συνεχώς τα λόγια και τις κινήσεις κάποιου, αν περιμένεις κάθε φορά να αποδείξει ότι είναι εκεί, τότε δεν είναι αγάπη – είναι αμφιβολία μεταμφιεσμένη σε σχέση. Και η αμφιβολία, όταν γίνεται καθημερινότητα, σε διαλύει σιγά-σιγά. Κλέβει την εμπιστοσύνη, διαβρώνει τη σύνδεση, σε κάνει να μικραίνεις για να μη φανείς “πολύ”. Μα η αγάπη δεν φοβάται το πολύ. Το ζητάει. Το θέλει. Το αγκαλιάζει.
Ο άνθρωπος που σε αγαπά, σου το δείχνει. Χωρίς φωνές, χωρίς δράματα, χωρίς υποσχέσεις-παγίδες. Το κάνει πράξη. Το φωνάζουν οι παρουσίες του, όχι τα λόγια. Το μαρτυρά το βλέμμα του, η αγκαλιά του, ο τρόπος που σε κοιτάει όταν δεν μιλάς.
Αν σε κάνει να νιώθεις μπερδεμένος, φοβισμένος, ανασφαλής, δεν είναι αγάπη. Είναι ανάγκη. Είναι συνήθεια. Είναι απωθημένο. Και δεν αξίζεις να μένεις εκεί που πρέπει να ψάχνεις αποδείξεις κάθε μέρα.
Η αγάπη δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Είναι απλή. Είναι ξεκάθαρη. Και το πιο σημαντικό; Σε κάνει να νιώθεις ήσυχος. Όχι επειδή είναι τέλεια, αλλά επειδή δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις ούτε για μια στιγμή πως είσαι αρκετός.
