Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Ξέρεις τι παράξενο πράγμα είναι η ανάγκη; Ένα βάρος που ακουμπάει ακριβώς στο στήθος και σου κόβει την ανάσα. Ένα κάλεσμα, ένα ουρλιαχτό που δεν σταματάει, ακόμα κι όταν κλείνεις τα μάτια σου.
Σε χρειάζομαι. Όχι σαν εξάρτηση, αλλά σαν την ισορροπία που ψάχνω. Όχι σαν σωσίβιο, αλλά σαν φως σε αυτή τη ρημαδοδιαδρομή που λέμε ζωή. Σε χρειάζομαι, όχι γιατί δεν μπορώ χωρίς εσένα, αλλά γιατί δεν θέλω να χρειαστεί να μάθω.
Δεν είμαι απ’ αυτούς που ζητάνε εύκολα. Η περηφάνια μου έχει καταπιεί πολλούς κόμπους πριν φτάσω εδώ. Αλλά απόψε δεν χωράνε άμυνες, δεν χωράνε “μήπως”, “ίσως”, “θα δούμε”. Απόψε είναι απλά το “σε θέλω εδώ”.
Κάποιες στιγμές η ζωή μοιάζει ανυπόφορα βαριά χωρίς την παρουσία που σου δίνει ανάσα. Και η δική σου είναι η ανάσα μου. Δεν είναι παραμύθι, δεν είναι ρομαντική υπερβολή. Είναι η αλήθεια που τρέχει στις φλέβες μου.
Δεν θα σου πω να παρατήσεις τα πάντα και να τρέξεις. Δεν είναι αυτό που θέλω. Θέλω να το νιώσεις, να το καταλάβεις. Θέλω να ακούσεις το τρέμουλο στη φωνή μου, ακόμα κι αν δεν σου μιλάω. Θέλω να δεις μέσα στα μάτια μου ότι αυτό το “σε θέλω” είναι πιο αληθινό από οποιαδήποτε λέξη έχεις ακούσει ποτέ.
Έχω ανάγκη να σε δω. Έχω ανάγκη να είσαι εδώ. Όχι για πάντα, όχι με υποσχέσεις που δεν χρειάζονται. Μόνο για τώρα. Μόνο για αυτό το λεπτό, αυτή τη στιγμή που όλα μέσα μου ουρλιάζουν το όνομά σου. Είσαι έτοιμος να έρθεις; Ή θα συνεχίσω να περιμένω;
