Γράφει ο Τάσος Ζαννής
Και τι θέλουμε;
Μια κοπέλα με κόκκινο κραγιόν να μας λερώνει τα γαλάζια πουκάμισα…
Να μας τυλίγει με τα πόδια της τόσο σφιχτά που να ξεβάφει το μανό πάνω μας.
Να φιλάει τόσο δυνατά κι άτσαλα,
που να τρίβονται τα δόντια μεταξύ τους,
και να γεμίζει αδαμαντίνη ο ουρανίσκος.
Να δίνει την απάντηση στην πιο περίεργη κι άσχετη ερώτηση του σταυρολέξου..
Να μας παίρνει το τσιγάρο απ’ το στόμα να το σβήσει,
αλλά να κάνει πιο πριν μια τελευταία τζούρα,
έτσι για να γεμίσει το τασάκι κόκκινα φίλτρα.
Τι θέλουμε ρε;
Μια κοπέλα να τραγουδάει τη Μόχα του Παυλίδη,
έτσι άτεχνα,
μόνο με αίσθημα και λα λα λα..
Να χαμογελάει στο σημείο που στο τραγούδι αναφέρεται η κοπέλα που τραγουδάει τάχα!
Μια κοπελα με πορτοκαλί μπαλαρίνες,
που φαίνονται οι άκρες απ’ τα τα δαχτυλάκια των ποδιών της.
Να απαντά σοβαρή και φυσιολογικά σε φιλοσοφικές ερωτήσεις..
Να μας λέει μετά από αστείο μας, γελώντας, «είσαι βλάκας»,
και να εννοεί «είσαι πανέξυπνος».
Ένας πανέξυπνος ερωτευμένος βλάκας!
Μια κοπέλα στην άκρη του διαμερίσματος..
Στην άκρη της πόλης..
Στην άκρη του κόσμου..
Στην άκρη ολων εκείνων που φοβίζουν!
Τι θέλουμε;
Να ακουμπά τα πόδια της πάνω μας για να ζεσταθούν.
Να μας πιάνει το χέρι χωρίς λόγο..
Να ξεκαρδίζεται στα γέλια χωρίς λόγο!
Να έχει γεύση σοκολάτας!
Ή μαρμελάδας..
Ή να μυρίζει γαζία και νυχτολούλουδο!
Μια κοπέλα που θα έχει δέσει τη ζωή της με αυτή την κορδέλα τη φαντεζί, που έγραφε ο Σκαρίμπας, και που μέσα από τόπους και καιρούς, τρώγοντας παγωτό καρπούζι, θα μας βγάλει απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου.
