Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Όλοι οι έρωτες που πέρασαν απ’ τη ζωή μου χάρισμα σας…
Βαρέθηκα τις καψούρες που χάνονται στα λόγια.
Φλόγα μικρή που διαρκεί όσο κρατάει αναμμένο ένα κερί.
Καυτή προσμονή τα χείλη σου, σβήνουν από τα δάκρυα μου.
Βαρέθηκα τους έρωτες που προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι διαφορετικοί, φοράνε μάσκα πλασάρουν την δήθεν αξία τους, και έναν εαυτό που μοιράζει αυταπάτες. Γυάλινα πρόσωπα που σπάνε στην φυγή τους, κόβει το γυαλί και αιμορραγεί κάθε στιγμή που έχω να θυμάμαι μαζί τους…
Βαρέθηκα να παρακαλάω μία στιγμή ονείρου.
Πόσο δύσκολο ρε φίλε να μου δώσει μια ψυχή λίγο συναίσθημα;
Στο τέλος μία καθημερινότητα κομμένη στα δικά τους μέτρα, μήπως και τελειώσουν τα δεδομένα τους και μου έδιναν λίγη ευτυχία με Giga άλλης εποχής.
Τέτοιους έρωτες σας τους χαρίζω..
Θέλω έναν έρωτα αλήτη να μου φέρει το σήμερα, να κάψει κάθε παρελθόν και να βαδίσουμε μαζί σε μια ευτυχία που δεν λογαριάζει, από αρχή.
Θέλω έναν έρωτα αλήτη να μπερδεύω της μέρας τα ονόματα,
να ξεχνώ να φάω,να ξεχνώ να κοιμηθώ να υπάρχω,να ζω μόνο για αυτόν.
Τη θάλασσα να βλέπω, Ανατολή, και δύο χείλη που θα δύουν στο κρεβάτι μας.
Θέλω έναν έρωτα αλήτη να μου προσφέρει συναισθήματα που κρύβονται στα όνειρα μικρού παιδιού, που η θέληση κυριαρχεί τον κόσμο να αλλάξει.
Θέλω έναν έρωτα αλήτη να σπάσει τα δεσμά που με κρατούν στης γης το μονοπάτι, να πετάξουμε μαζί δυο μετανάστες σε ένα κόσμο, που θα αλλάξουμε το νόημα του “ζω”
Θέλω έναν έρωτα αλήτη…
Αργείς;
