Γράφει η Αστέρω
Υπάρχουν φιλιά που συμβαίνουν γρήγορα. Σχεδόν βιαστικά. Σαν μια κίνηση αυθόρμητη που δεν αφήνει χρόνο στη σκέψη.
Και υπάρχουν κι εκείνα τα άλλα.
Τα φιλιά που έρχονται μετά από αναμονή. Μετά από πολλές λέξεις, από σιωπές που κράτησαν περισσότερο απ’ όσο περίμενες, από βλέμματα που κράτησαν μέσα τους κάτι που δεν ειπώθηκε ακόμη.
Αυτά τα φιλιά δε βιάζονται. Στέκονται για λίγο στον αέρα πριν συμβούν.
Είναι εκείνη η στιγμή που δύο άνθρωποι βρίσκονται απέναντι ο ένας από τον άλλον και καταλαβαίνουν πως όσα έχουν ειπωθεί μέχρι τώρα δε φτάνουν πια. Πως υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί αλλιώς. Πιο κοντά. Πιο αληθινά.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενα ήρεμο.
Ο χρόνος μικραίνει. Η απόσταση ανάμεσα σε δύο σώματα γίνεται λιγότερη. Ένα βήμα, ίσως μισό. Μια ανάσα που πλησιάζει την άλλη.
Κανείς δε μιλάει. Δε χρειάζεται.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η επιθυμία δεν είναι φλόγα. Είναι κάτι πιο βαθύ. Μια υπόγεια ένταση που μεγαλώνει όσο οι άνθρωποι πλησιάζουν χωρίς βιασύνη.
Ένα χέρι που ακουμπά στον λαιμό. Μια ανάσα που γίνεται λίγο πιο αργή. Ένα βλέμμα που χαμηλώνει για μια στιγμή πριν ξανασηκωθεί.
Και τότε έρχεται εκείνο το φιλί.
Όχι σαν έκρηξη.
Σαν υπόσχεση.
Ένα φιλί που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα. Δε χρειάζεται ένταση ούτε θόρυβο. Είναι απλώς η επιβεβαίωση ότι δύο άνθρωποι, μέσα στη βουή του κόσμου, βρήκαν για λίγο ο ένας τον άλλον.
Και μέσα σε κείνη τη μικρή στιγμή γεννιέται κάτι μεγαλύτερο.
Γιατί το πρώτο φιλί που έρχεται μετά από αναμονή δεν είναι μόνο ένα φιλί. Είναι η αρχή μιας αφήγησης που μόλις ξεκινά. Είναι η στιγμή που το σώμα λέει αυτό που η καρδιά ήξερε ήδη.
Ότι υπάρχει δρόμος μπροστά.
Ότι υπάρχει χρόνος να ανακαλύψεις τον άλλον αργά. Να μάθεις τη ζεστασιά του, τον ρυθμό της ανάσας του, τη σιωπή που μένει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους όταν δε χρειάζονται πια λόγια.
Ένα τέτοιο φιλί δεν τελειώνει όταν τα χείλη απομακρύνονται.
Μένει.
Στη μνήμη του δέρματος. Στην ανάσα που αλλάζει. Στα βλέμματα που συναντιούνται και χαμογελούν σαν να ξέρουν ήδη ότι κάτι καινούργιο άρχισε.
Ένα φιλί…
Και ξαφνικά ο κόσμος μοιάζει να κρατά την ανάσα του.
Γιατί υπάρχουν φιλιά που είναι απλώς στιγμές.
Και υπάρχουν κι εκείνα που είναι υπόσχεση για όλα όσα έρχονται μετά.
