Γράφει η Αγγελική Μεταξά
Έλα χωρίς αποσκευές. Χωρίς τα βαρίδια του χθες, χωρίς τα “αν” που ποτέ δεν έγιναν “τώρα”. Έλα όπως είσαι, με την ψυχή γυμνή, χωρίς μάσκες, χωρίς άμυνες. Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο, παρά μόνο εσένα.
Μην φέρεις μαζί σου τις παλιές πληγές. Τις ξέρω, τις νιώθω, αλλά δεν θέλω να τις ξαναζήσουμε. Θέλω να σε κρατήσω όπως κρατάς κάτι πολύτιμο, χωρίς να σκέφτομαι πώς θα το διορθώσω. Θέλω να είμαστε εμείς, χωρίς τις σκιές που μας ακολουθούν.
Έλα χωρίς αποσκευές, γιατί εδώ που είμαστε δεν έχει χώρο για το παρελθόν. Έχει χώρο μόνο για στιγμές που φτιάχνουμε τώρα, για λέξεις που λέγονται χωρίς φόβο, για αγγίγματα που μιλούν πιο δυνατά από τα χείλη. Θέλω να σε κοιτάζω και να βλέπω εσένα, όχι όλα όσα κουβαλάς.
Ξέρω, είναι δύσκολο. Το καταλαβαίνω. Αλλά αν καταφέρεις να αφήσεις πίσω όλα όσα σε βαραίνουν, ίσως βρεις αυτό που πάντα έψαχνες. Εμένα, εσένα, εμάς. Χωρίς αποσκευές, χωρίς εμπόδια. Έλα όπως είσαι. Αυτό αρκεί.
