Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Κάποτε καήκαμε στην ίδια φωτιά, αγάπη μου, θυμάσαι; Ήμασταν εκεί, δυο ψυχές που χόρευαν μέσα στις φλόγες, χωρίς φόβο, χωρίς σκέψη. Μόνο εμείς, ο ένας για τον άλλον, κι ο κόσμος έμενε απέξω.
Ήταν εκείνες οι νύχτες που το φως της φωτιάς μας έδειχνε ποιοι πραγματικά είμαστε. Όχι τέλειοι, όχι αψεγάδιαστοι. Μα ζωντανοί, γεμάτοι πάθος, γεμάτοι ζωή. Καίγαμε όλα τα πρέπει, όλα τα “δεν μπορώ”, και μέναμε με τη γύμνια της αλήθειας μας. Εσύ κι εγώ, στο κέντρο της καταιγίδας μας.
Και μετά; Μετά φοβηθήκαμε. Η φωτιά που μας ζέσταινε έγινε ξαφνικά επικίνδυνη. Ξεχάσαμε πώς να τη χορεύουμε. Θέλαμε να την ελέγξουμε, να την κάνουμε ασφαλή. Μα η φωτιά δεν είναι για να την κλείσεις σε κλουβί. Ή τη ζεις ή την αφήνεις να σε καταπιεί.
Κάποτε καήκαμε στην ίδια φωτιά, αγάπη μου. Και ξέρεις κάτι; Δεν μετανιώνω. Γιατί ακόμα κι αν με άφησε στάχτη, ήμουν ζωντανός. Εσύ ήσουν ζωντανή. Και εκείνη η φωτιά, όσο κι αν πονάει, ήταν το πιο όμορφο πράγμα που έζησα.
Θυμάσαι;
