Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Τον τελευταίο καιρό ακούω για παιδιά που διαγνώστηκαν με ΔΕΠΥ. Δεν μου κάνει εντύπωση, αφού ο τόσο νεογνος εγκέφαλος τους δέχεται καταιγισμό πληροφοριών. Δε θα μείνω σε αυτό, αφού η επιστήμη ασχολείται πια και βοηθάει τα παιδάκια να συγκεντρώσουν και να ξεμπερδεψουν το μυαλουδακι τους.
Ξέρεις που θα μείνω; Στη ΔΕΠΥ των ενηλίκων. Και μη μου πεις πως δεν τη βλέπεις γύρω σου.
Διασπάται η προσοχή των ανθρώπων από τους ανθρώπους τους. Από τα ίδια τους τα συναισθήματα. Όπως εναλλάσσουν τα βιντεάκια στο Tik Tok, έτσι το ενδιαφέρον τους μεταφέρεται από σχέση σε σχέση.
Έτσι τελικά δε νιώθουν αυτό που μπορούν και τελικά θέλουν να βιώσουν.
Μία εποχή διάσπασης από το μέσα μας. Από αξίες και στιγμές που δυστυχώς ίσως και ποτέ δε βιώσουμε.
Πόρνη ουτοπία μας πουλάνε κι εμείς την πληρώνουμε πανάκριβα. Φύκια αντί μεταξωτές κορδέλες στολίζουν την καθημερινότητα μας και στο τέλος της ημέρας νιώθουμε άδειοι και κουρασμένοι.
Κενά κορμιά και διψασμένες για αγάπη ψυχές. Υπερδραστήριοι άσκοπα άνθρωποι, που δεν μπορούν να αφιερώσουν σε ένα βλέμμα πάνω από 1 δευτερόλεπτο.
Διψάω για ένα κοίταγμα στα μάτια. Έναν άνθρωπο απέναντι μου χωρίς το κινητό στο χέρι. Να τραβήξει χειρόφρενο πάνω στο δικό μου μονοπάτι και να κάτσει δίπλα μου να κοιτάμε τη θάλασσα. Να ακουμπήσω σε μία αγκαλιά και να μυρίσω το δέρμα του, να νιώσω τους χτύπους της καρδιάς του. Να σταθώ.
Να είμαι εγώ αυτή που θα κλέψω την προσοχή του. Να είμαι το ενδιαφέρον και η λαχτάρα του.
Να είμαι ο έρωτας και η φωτιά του.
Εδώ είμαι. Κοίτα με και δες με.
Εγώ είμαι η αλήθεια σου και ο παράδεισος σου…!
Δεν κινούμαι σε fast forward, δεν ήρθα για να εξαφανιστώ σε δευτερόλεπτα. Για να μείνω ήρθα. Για να δώσω στην προσοχή σου αυτή αξία, να αγαπήσω και όχι να κρίνω την απροσεξία σου.
Είμαι ο λόγος να αντισταθείς σε ότι σε αποπροσανατολίζει.
Είμαι παλμός, με δύναμη και συναίσθημα!
Δωσε μου το χέρι σου να σε τραβήξω από το όχημα που σε πάει τόσο γρήγορα στο τέλος.
Πριν γεράσουμε θέλω να ζήσουμε!
