Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη
Συμβαίνει συχνά στον εργασιακό μας χώρο ή και γενικότερα στον κοινωνικό μας περίγυρο, να συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που μας θεωρούν αφελείς ή νομίζουν ότι “μας έχουν”.
Έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι μας ξεγελούν και μάλιστα ότι δε γίνονται αντιληπτοί από εμάς.
Πόσο αφελείς είναι!
Πόσο ανόητοι φαντάζουν στα δικά μας μάτια, εφόσον εμείς ξέρουμε αλήθειες και καταστάσεις.
Γελοιοποιούνται φτιάχνοντας σενάρια για να μας πείσουν.
Άραγε ικανοποιούνται υποτιμώντας τη νοημοσύνη των άλλων;
Άραγε νιώθουν σπουδαίοι νομίζοντας ότι μπορούν να χειρίζονται ανθρώπους;
Πόσο λάθος κάνουν!
Εμείς σε τέτοιες περιπτώσεις τι κάνουμε;
Απλά τους αφήνουμε να νομίζουν ότι μας ξεγελούν. Τους αφήνουμε να συνεχίσουν μόνοι την παράστασή τους, εφόσον εμείς ξέρουμε καλύτερα το τέλος.
Δεν αναλωνόμαστε σε επιχειρήματα για να τους πείσουμε ούτε ανοίγουμε κουβέντα μαζί τους.
Σε όσους υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, εμείς υποτιμούμε την παρουσία τους.
Αρκεί ένα χαμόγελο, μια σιωπή και το καπελάκι μας στραβά !
