Γράφει η Αριάδνη
Ο καθείς και η κοσμοθεωρία του τελικά! Έχεις σκεφτεί αλήθεια με πόσους διαφορετικούς τρόπους μπορούν οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται, να αναλύουν, να προσεγγίζουν ή να βιώνουν μία συγκεκριμένη κατάσταση ή συναίσθημα;
«Στον έρωτα μην τα φανερώνεις όλα. Άσε και μια μπάλα στον αέρα σαν τον ζογκλέρ, γιατί κανένας μας δεν είναι τόσο ενδιαφέρων όσο νομίζει.»
Αυτό άκουσα κάπου εχθές και σε ελεύθερη μετάφραση μέσα στο δικό μου μυαλουδάκι σημαίνει : Παίξ’ το και λίγο ιστορία, άφησε ένα μυστήριο να πλανάται γύρω σου, γιατί αν θα σε γνωρίσει σε βάθος ο άλλος θα βαρεθεί και θα φύγει.
Κι αν αυτός δεν είναι ο δικός σου τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον έρωτα και τη σχέση;
Αν δεν είσαι εκ φύσεως ζογκλέρ και δεν θέλεις να τον κάνεις για μια ζωή;
Αν ξέρεις πως τελικά κάποια στιγμή θα αφήσεις τη μπάλα κάτω, τότε άφησέ τη όταν εσύ το νιώσεις κι ας φύγει ο άλλος μια ώρα αρχύτερα. Έτσι κι αλλιώς η φυγή του είναι προδιαγεγραμμένη αν του αρέσουν τα ζογκλερικά.
Αν όμως για σένα ο έρωτας, η αγάπη, η συντροφικότητα, ευδοκιμούν και εξελίσσονται μέσα στην εμπιστοσύνη και την αλήθεια, τότε δεν έχεις παρά να ρισκάρεις (όταν και αν πιστέψεις ότι αξίζει τον κόπο) και να εμπιστευτείς τον άλλον δείχνοντάς του την αλήθεια σου. Κι αν αυτό του φανεί βαρετό και θέλει να φύγει, να αφήνεις πάντα την πόρτα ανοιχτή. Άλλωστε ξέρεις πως οι άνθρωποι δεν μένουν με το ζόρι.
Όπως επίσης ξέρεις πολύ καλά ότι οι άνθρωποι δεν μένουν γι’ αυτό που με μαεστρία θα τους δείξεις αλλά γι’ αυτό που πραγματικά είσαι. Και το να πλασάρεις στον άλλον αυτό που θέλει κι όχι αυτό που εσύ είσαι, τότε το μόνο που καταφέρνεις είναι να ζεις, να ζείτε, μέσα σ’ ένα ψέμα.
Κι αν μπαίνεις σ’ αυτό το τριπάκι και λειτουργείς έτσι, γιατί αγαπάς αυτόν τον άνθρωπο και τον θέλεις στη ζωή σου, τότε καλά θα κάνεις να σκεφτείς που ακριβώς βρίσκεσαι εσύ μέσα σε όλο αυτό και πόσο σε καλύπτει.
Κι αν πάλι επιλέγεις να φαίνεσαι κάτι που δεν είσαι επειδή φοβάσαι τη μοναξιά, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αντιμετωπίσεις τον φόβο σου!
