Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Χαμογέλα μωρέ λίγο, τι σου ζητάνε;
Σήκωσε το σώμα σου, σήκωσε το βλέμμα σου και κοίτα λίγο ουρανό.
Κι αν ρίχνει καρεκλοπόδαρα, σε λίγο θα βγάλει ήλιο.
Τίποτα δεν είναι εύκολο για κανέναν.
Σε κανέναν δεν περισσεύουν τα λεφτά και όλοι γύρω σου δίνουν τις ίδιες ή παρόμοιες μάχες με τη δική σου.
Τϊποτα όμως δεν θα αλλάξεις με αυτά τα μούτρα.
Τίποτα δεν θα αλλάξεις με αυτή τη μουρτζουφλιά στην μούρη και την κατάθλιψη στην ματιά.
Χαμογέλα σου λένε μωρέ!!
Μην εξαρτάς το χαμόγελό σου από καταστάσεις και ανθρώπους.
Να κοιτάς μέσα σου και να λες “εγώ ήρθα για να μείνω” και να μένεις!
Να γατζώνεσαι με πείσμα κι ας γκρεμίζεσαι.
Να επιμένεις εκεί που όλοι σου λένε πως δεν μπορείς.
Να τους χαμογελάς και να συνεχίζεις.
Και να χαμογελάς μόνο για την πάρτη σου εντάξει;
Ούτε για να τους ανησυχήσεις, ούτε για να τους τρομάξεις.
Να χαμογελάς για σένα, για την καύλα σου, για τα όνειρά σου, για εκείνα που όλοι σου λένε πως δεν θα κάνεις και μόνο εσύ ξέρεις καλά πως όχι μόνο θα τα κάνεις, αλλά θα τα απολαύσεις κι όλας!
Χαμογέλα ρε!!
Η ζωή είναι μικρή και δεν παίρνει κάρτα επιστροφής.
Και ξέρεις τι λέγανε οι παλιοί;
“Χαμογέλα στην τύχη για να σου χαμογελάσει κι εκείνη” κι εσύ με τέτοια μούτρα πού νομίζεις ότι πας μωρέ;;
Μην περιμένεις να βρεθείς στους λευκούς τοίχους ενός νοσοκομείου για να εκτιμήσεις τη ζωή.
Μην περιμένεις να ακούσεις για κάποιον δικό σου που έφυγε “ξαφνικά” ένα πρωί για να καταλάβεις πόσο σύντομη είναι η ζωή.
Μην περιμένεις την επόμενη ψυχρολουσία για να ζεστάνεις την ψυχή σου με ένα χαμόγελο.
Χαμογέλα, τώρα! Μπορείς.
