Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου
Μοναξιά. Μόνη σε μια ξένη πόλη, δίχως έναν άνθρωπο να μιλήσω, άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Κλεισμένη σε ένα δωμάτιο, να μην ξέρω τι να κάνω, που να πάω. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι, τίποτα άλλο. Να κοιμάμαι για να μη σκέφτομαι. Οι ώρες περνάνε δύσκολα χωρίς τη δική σου παρουσία.
Πώς παίρνεις την απόφαση να ταξιδέψεις τόσα χιλιόμετρα για έναν άγνωστο, για κάποιον που τον έχεις δει μόνο πίσω από μια οθόνη; Κι όμως πίσω από αυτήν την οθόνη τον ένιωθες δίπλα σου κι ας μην ήξερες τίποτα γι’ αυτόν, ήταν σα να τον γνώριζες χρόνια.
Με τις καθημερινές σας συζητήσεις μάθαινες για τη συμπεριφορά του, τον τρόπο που αντιμετωπίζει διάφορες καταστάσεις, τις κινήσεις του, τις λέξεις που χρησιμοποιεί, το πως σκέφτεται, το τι νιώθει και τον τρόπο που εκφράζει αυτά που νιώθει. Τον τρόπο γενικά που αντιμετωπίζει την ίδια τη ζωή.
Κι όλα αυτά θέλεις να τα ζήσεις κι από κοντά, έστω και για λίγο. Η αναμονή μέχρι τη στιγμή που τα βλέμματα σας θα συναντηθούν για πρώτη φορά είναι ατελείωτη. Η λαχτάρα για το άγνωστο αμέριστη. Κι έρχεται η στιγμή που παίρνεις την απόφαση να τον γνωρίσεις από κοντά.
Να υπερβείς τον εαυτό σου και τα όρια σου και να κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα. Κόντρα σε όλους και σε όλα, απλά και μόνο για να τον δεις για μια φορά, όχι πίσω από την οθόνη, αλλά αυτή τη φορά από κοντά, να έχεις λίγες στιγμές μαζί του, να τον νιώσεις πραγματικά δίπλα σου κι ας ξέρεις μέσα σου ότι όλο αυτό δε θα βγάλει πουθενά.
Η απόσταση δε σου δίνει την ευκαιρία να εκφράσεις αυτά που νιώθεις και να ζήσεις τη ζωή σου όπως εσύ θα ήθελες. Και τελικά έκανες καλά που αποφάσισες να τα ρισκάρεις όλα για ένα του βλέμμα, μια του αγκαλιά, ένα του φιλί. Ήταν ακριβώς αυτό που έδειχνε, αληθινός σε όλα του.
Και τώρα είσαι εδώ, να κάθεσαι μόνη σου, χωρίς κανέναν δίπλα σου, να κλαις και να κοιτάς από το παράθυρο τον έξω κόσμο. Την άγνωστη πόλη που δε θα γίνει ποτέ κομμάτι της ζωής σου. Γιατί δεν ανήκεις εδώ. Η ζωή σου είναι μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπάνε, εκεί ανήκεις και δεν μπορείς να το αλλάξεις. Αλλά υποσχέσου να μη μετανιώσεις ποτέ για το ταξίδι σου στο άγνωστο.
Υ.Γ.: Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ, ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει…
