Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Έρωτες που γυαλίζουν στο φως της μέρας και μετρούν τις αμυχές τους μόλις αρχίσει να σκοτεινιάζει. Έρωτες που έρχονται, δίνουν την πρόσκαιρη λάμψη τους και φεύγουν πάλι σαν αέρας.. Έρωτες που προσπαθούν να μας πείσουν για την όποια “πραγματικότητά” τους.
Το προσπαθούν πολύ είναι η αλήθεια.
Εκθειάζουν τόσο τις πλάνες τους, που τελικά τις πιστεύουν. Τρέφονται από αυτές και δίνουν τροφή και σε μας τους ίδιους.
Σχέσεις βασισμένες στο φαίνεσθαι, βασισμένες στα “φώτα”. Σχέσεις “Ιλουστρασιόν” που σπαταλούν όλη τους την ενέργεια στο να δείχνουν συνεχώς μια ψεύτικη εικόνα. Κάνουν δε και τα πάντα για να την διατηρήσουν αστραφτερή και ακριβοθώρητη.
Ψευτο – έρωτες.
Δίχως ίχνος ουσιαστικής επικοινωνίας. Δίχως την παραμικρή συναισθηματική επαφή. Έμαθαν να κρύβουν το κενό, την απογοήτευση και την απουσία συναισθηματικής εξέλιξης, πίσω από τον επιφανειακό κι υλιστικό τρόπο δράσης τους. Κάπως έτσι επιβιώνουν. Γιατί περί επιβίωσης πρόκειται. Δεν ζουν, δεν αναπτύσσονται. Απλά παρατείνουν το μαρτύριό τους.
Κακά τα ψέματα.. Είμαστε πιόνια σε μια σκακιέρα διαπροσωπικών σχέσεων, όπου το πιο σημαντικό είναι το “φαίνεσθαι” κι όχι το “είναι”.
Άλλωστε είναι τόσο εύκολο να πείσεις τους άλλους για την “υπερπολύτιμη” εικόνα σου. Έτσι δεν είναι;
Τι σημασία έχεις πως νιώθεις, ποιος σε νοιάζεται και ποιος θα σε νοιαστεί. Τι σημασία έχει πώς είσαι μέσα σου και πόσους δαίμονες παλεύεις κάθε μέρα.
Αλήθεια.. Πόσο “παραμύθι” αντέχεις ακόμη γαμώτο; Πόσο;
