Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Πες μου, τι είναι πιο δύσκολο, να μείνω ή να φύγω;
Δεν με νοιάζει ο πόνος, ούτε αν θα στεναχωρηθώ. Με νοιάζει στην πάροδο του χρόνου να μην ανακαλύψω πόσο λάθος έκανα, μη το μετανιώσω.
Πες μου λοιπόν ποιό είναι το πιο δύσκολο, εσύ ξέρεις, εσύ πάντα τα ξέρεις όλα, εσύ πάντα είσαι η λογική σ’ αυτή τη σχέση σε αυτό το δεσμό που ορκίστηκε να μας δέσει τόσο σφιχτά.
Έχω στερέψει πια από ιδέες, από λύσεις. Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να έρχεται σε σένα κάθε φορά που το επιθυμεί, δεν μπορούσα με καμία δύναμη να τον κρατήσω μακριά σου. Είσαι όλα όσο ευχόμουν να ζήσω και όλα όσα προσευχόμουν να μην συναντήσω.
Μαζί σου άρχισαν όλα τόσο όμορφα σαν παραμύθι, ενθουσιάστηκα, μαγεύτηκα, ναρκώθηκα με τη μυρωδιά σου, το άγγιγμα σου, ακόμα και με τον αφοπλιστικό τρόπο που έχεις να μιλάς, να κοιτάς.
Φαινόταν όλα τόσο όμορφα, τόσο εκπληκτικά. Το είχα αφήσει να με παρασύρει να με πάει όπου θέλει, είναι αλήθεια αυτό.
Δεν κατάλαβα πότε μπήκες σαν μικρόβιο μέσα μου και άρχισες να με καταστρέφεις. Αλλά εγώ δεν σταματούσα, δεν με πείραζε.Ήμουν υπνωτισμένη με το άρωμα σου, ναρκωμένη στη σκέψη σου εθισμένη στο άγγιγμα σου, τόσο πολύ που πολλές φορές τρόμαζα, θα μπορούσα να κάνω και πράγματα που δεν πρέπει να κάνω μόνο και μόνο για να είμαι μαζί σου. Φοβήθηκα τον εαυτό μου, σταμάτησα να έχω φραγμούς, ηθική και όλα αυτά που καθορίζουν την αξιοπρέπεια.
Δεν με άντεχα να είμαι έτσι, δεν θέλω να είμαι έτσι.
Δεν μπορώ να τα θυσιάσω όλα για σένα ενώ εσύ με βλέπεις και δεν με σταματάς, και αυτό με πληγώνει πιο πολύ, όταν βλέπεις την εικόνα μου να γκρεμίζεται μπροστά σου και μένεις άπραγος.
Δεν ξέρω τι είναι πιο τρομερό για μένα, να χαθείς εσύ ή η υπόληψη μου.
Να ζήσω χωρίς εσένα ή χωρίς να όνειρα μου.
Να καώ μαζί σου ή να αναστηθώ μόνη μου.
Να μείνω ή να φύγω..
