Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Μην αφήσεις την νύχτα να κυλήσει, μην αφήσεις τους δείκτες του ρολογιού να προχωρήσουν. Βρες έναν τρόπο να την παγώσεις, βρες έναν τρόπο να μείνουμε εδώ, κολλημένοι σε αυτό το λεπτό, σε αυτή τη στιγμή, σε αυτό ακριβώς το μέρος. Πάγωσε για λίγο το ρολόι, κόλλησε για λίγο το χρόνο, να μείνουμε έτσι αγκαλιά και να μην μας βρει η μέρα. Να ρουφήξουμε το κάθε λεπτό αυτής της βραδιάς, να μπορέσουμε να αφομοιώσουμε ο ένας τον άλλο.
Μην φύγεις. Μείνε εδώ μαζί μου, κράτα μου συντροφιά αυτό το βράδυ και για αύριο βλέπουμε. Άσε με να χαζέψω τα αστέρια αγκαλιά σου. Να νιώθω το χάδι σου στο χέρι μου και να ξέρω πως αν γυρίσω να σε κοιτάξω θα είσαι εκεί. Πάγωσε τούτη την νύχτα, να έχω να την θυμάμαι μέχρι να ξανανταμώσουμε, να έχω από κάπου να κρατιέμαι για να μην τα βροντήξω όλα και έρθω. Βρες έναν τρόπο να παγιδεύσεις αυτή τη νύχτα μέσα στο ρολόι που αδίστακτα κουνάει τους δείκτες του και μας κυνηγάει.
Νιώθω την ώρα να περνάει απειλητικά, σχεδόν μπορώ να ακούσω τους λεπτοδείκτες να μετρούν αντίστροφα, με ανυπομονησία να σημάνουν λήξη. Έχει αρχίσει σχεδόν να ξημερώνει, ένα απαλό μπλε φως φαίνεται από τη δεξιά πλευρά ενώ στα αριστερά μας η νύχτα ακόμα μας κρατάει συντροφιά. Και εκεί, στο μεταίχμιο, οι δυο μας αγκαλιά να προσπαθούμε να τραβήξουμε μαζί μας αυτό το μαύρο πέπλο που σιγά σιγά έφευγε από τον ουρανό. Να παρατείνουμε για λίγο την βραδιά μας, να την κάνουμε να κρατήσει περισσότερο.
Άπληστους θα μας έλεγαν όσοι δεν ξέρουν. Μα τι να μας κάνει ένα βράδυ μαζί μπροστά στα τόσα που θα μας βρουν χώρια; Πως θα γεμίσει ο άδειος χρόνος; Τα αστέρια θα μοιάζουν διαφορετικά όταν θα τα κοιτάει ο καθένας μόνος. Οι νύχτες και οι μέρες θα κυλάνε αργά, σαν να γελάνε μαζί μας. Σαν να μας κοροϊδεύουν που με την βία προσπαθούσαμε να τις μεγαλώσουμε και να τις μικρύνουμε αντίστοιχα. Σαν να μας έδειχναν ότι δεν έχουμε επιρροή πάνω τους.
Και τελικά δεν είχαμε. Τελικά δεν μπορέσαμε να παγώσουμε εκείνη την νύχτα. Το φως του ήλιου έλαμψε και με έναν περίεργο τρόπο όλα φάνηκαν λίγο πιο μουντά.
Έως την επόμενη φορά λοιπόν, κρατάω εκείνο το βράδυ και περιμένω. Σπρώχνω τις μέρες και τις ώρες.
