Γράφει η Λιάνα Ζαφειράτου
Πριν μερικές μέρες, συζητώντας με ένα φίλο και όλα όσα του έχουν τύχει, μπήκα σε σκέψεις. Στις πόσες αναποδιές δικαιούσαι να κατσουφιάσεις; Μετά από πόσες τούμπες μπορείς να πεις δεν αντέχω άλλο, τα παρατάω;
Η σωστή απάντηση είναι δεν τα παρατάμε ποτέ. Ωστόσο, όταν τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, τότε σίγουρα οι αντοχές μας και η υπομονή μας δοκιμάζονται. Δύσκολο να είσαι αισιόδοξος και χαμογελαστός, όταν κάθεσαι και μετράς τις αναποδιές σου, αντί να μετράς τις ευλογίες σου.
Για μισό λεπτό, αυτό είναι! Σταμάτα να μετράς τις αναποδιές σου. Είναι σαν να τις αναπαράγεις. Ξεκίνα να μετράς τις ευλογίες σου. Μέτρα τα καλά πράγματα που έχεις στη ζωή σου, όσο μικρά, ασήμαντα ή δεδομένα κι αν νομίζεις ότι είναι.
Δεν υπάρχουν δεδομένα, ούτε μικρά πράγματα στην καθημερινότητα μας. Η υγεία μας, το σπίτι μας, οι δικοί μας άνθρωποι, το φαγητό στο τραπέζι μας, είναι πολύ σημαντικά. Τα ξεχνάμε και τα προσπερνάμε, προσπαθώντας να κατακτήσουμε άλλα πιο «σημαντικά». Κακώς!
Ρωτήστε έναν άστεγο, πόσο σημαντικό του φαίνεται το σπίτι του τώρα που το έχασε, σίγουρα θα σας πει ότι είναι πολύ σημαντικό. Το ίδιο ισχύει και για κάποιον που έχει χάσει την υγεία του ή κάποιον δικό του άνθρωπο. Οφείλουμε να εκτιμούμε κάτι όσο το έχουμε και όχι να καταλάβουμε την αξία του όταν το χάσουμε.
Ας μετρήσουμε όλοι λοιπόν τις ευλογίες μας, γιατί είναι ένας πολύ καλός τρόπος να τις αναπαράγουμε και, γιατί όχι, να τις μεγεθύνουμε; Κάπου διάβασα μια παροιμία που λέει: το καλό και το κακό είναι σαν δύο λύκοι μέσα μας. Θα κερδίσει αυτός που θα επιλέξουμε εμείς να ταΐσουμε.
Το ίδιο ισχύει και με τα συναισθήματά μας. Θα κερδίσουν αυτά που θα αποφασίσουμε να ταΐσουμε. Ο μόνος τρόπος να νιώσουμε καλύτερα, είναι μέσα από τα «σπασίματα» μας να αφήσουμε να μπει το φως.
Να θυμάστε, τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα.
