Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Θυμάσαι τα όμορφα βράδια που περνούσαμε μαζί; Εκείνα τα καλοκαιρινά ατελείωτα βράδια που μας βρίσκανε αγκαλιά και σε αγκάλιαζα τόσο σφιχτά για να μη σε χάσω μέσα από τα χέρια μου ούτε στιγμή. Κοιτάζαμε το φεγγάρι και κάναμε κοινά όνειρα για το μέλλον μας.
Θυμάσαι τι σου είχα πει ένα από εκείνα τα βράδια που είχε και πανσέληνο; Ότι κάθε τέτοια βραδιά που έχει πανσέληνο θα ήθελα να μας βρίσκει έτσι, όπως τώρα. Έτσι σου είχα πει και αν ποτέ μας έβρισκε χωριστά για κάποιο λόγο να βγαίνουμε στο μπαλκόνι και να το κοιτάζουμε ο καθένας μόνος του και με αυτό τον τρόπο θα ενώνονται οι σκέψεις μας και η αγάπη μας και κανένα εμπόδιο δε θα μπορεί να είναι ανάμεσά μας.
Όμως ήρθε η στιγμή του χωρισμού ένα ξημέρωμα καλοκαιριού ήταν και κείνο μόνο που ήταν λίγο διαφορετικό από τα άλλα.
Γεμάτος ο ουρανός με σύννεφα και βροχή, λες και έκλαιγε μαζί μου και το φεγγάρι όταν χάθηκες από τη ζωή μου. Όταν ξημέρωσε και συνειδητοποίησα πως όλα ήταν ένα όνειρο. Έσβησε η εικόνα σου από τα μάτια μου και πάγωσε η καρδιά μου με την απώλειά σου, όπως και κάθε χαραυγή.
Πλέον είμαι μόνη. Κανένας ουρανός δε με κρατάει στου ίσκιου του τη θαλπωρή και σε ψάχνω κάθε μέρα μοναξιάς μου, αναζητώντας μονάχα εσένα για συντροφιά. Αλλά δε σε βρίσκω πουθενά ή όταν σε δω και προσπαθώ να σε πλησιάσω, να σε αγγίξω χάνεσαι και η μοναδική μου διέξοδος είναι να περιμένω με λαχτάρα κάθε βράδυ να σε συναντήσω στο όνειρό μου και παρακαλάω να φανείς κάθε φορά για να σε σφίξω ξανά στην αγκαλιά μου και να εύχομαι να με κρατήσουν λίγο ακόμα τα πέπλα του ύπνου για να παραμείνω λίγο ακόμα κοντά σου.
Γιατί μόνο εκεί, μόνο τότε γαληνεύει η ψυχή μου. Όταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είμαι μαζί σου και μπορώ να σε κοιτάζω στα μάτια.
