Γράφει η Purple Rain
Είναι δύσκολο να σε θέλω και να μη σε έχω.
Εγώ είμαι αλλού και εσύ στο δικό σου κόσμο.
Που να ήξερες πως από τότε που σε είδα μου έχεις πάρει το μυαλό.
Ποτέ μου δεν περίμενα πως εγώ θα μπορούσα να πάθω κάτι τέτοιο.
Ξανά μετά από 15 χρόνια.
Μια ματιά, ένα βλέμμα ήταν αρκετό.
Τώρα που έχω πατήσει τα 30 μου ήταν αδύνατο να σκεφτώ πως θα μπορούσα να την ξαναπατήσω έτσι.
Αυτή η ματιά σου, η καταπράσινη.
Έτσι απλά χάθηκα και νόμιζα πως μου κάνει πλάκα ο Θεός.
Και αυτό σου το χαμόγελο που φωτίζει όλο τον κόσμο.
Μιλάω σα μικρό σχολιαρόπαιδο και μου τη δίνει στα νεύρα.
Δε ξέρεις πως ένα μήνα τώρα βασιλεύεις στις φαντασιώσεις μου.
Μα θέλω να βάλω φρένο.
Δε μπορώ να ζω κυνηγώντας ένα σου χαμόγελο και ένα σου βλέμμα στα κλεφτά.
Όταν με κοιτάς και σε κοιτάω κι γω μετά αλλάζεις αμέσως βλέμμα και κάνεις πως κοιτάς αλλού…αυτό με κάνει κάποιες στιγμές να ελπίζω.
Μα ξέρεις δε θέλω να ελπίζω.
Δε θέλω να ονειρεύομαι.
Δε μου βγήκαν ποτέ σε καλό αυτά.
Όταν καταλήγεις έναν άνδρα να τον σκέφτεσαι πρωί, μεσημέρι, βράδυ είναι επικίνδυνο.
Είσαι επικίνδυνος.
Είμαι αλλού και δε μπορώ να μπλέκομαι σε παράλληλες καταστάσεις.
Ποτέ μου δεν το έκανα και ούτε θα το κάνω τώρα.
Και ας θλίβομαι τόσο που δε μπορώ να χαθώ στην αγκαλιά σου.
Και ας ταξιδεύω κάθε φορά που ακούω τη γλυκιά σου την φωνή.
Και ας κοιτάζω τις φωτογραφίες σου πριν κοιμηθώ.
Όχι δε θα μπλεχτώ.
Κάθε μέρα λέω πως θα είναι η τελευταία.
Και θα είναι.
Δε θέλω άλλα αδιέξοδα.
Μακάρι να μη σε γνώριζα ποτέ.
Και ας με κάνουν ευτυχισμένη οι λίγες κουβέντες που ανταλλάζουμε.
Και ας είμαι ευτυχισμένη όταν βρίσκομαι για λίγο δίπλα σου.
Όχι γλυκό μου αγόρι.
Σήμερα θα είναι η τελευταία μέρα.
