Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Και τώρα μπορείς να φύγεις. Μπορείς να με προσπεράσεις, να με ξεχάσεις, να συνεχίσεις τη ζωή σου, σα να μην υπήρξα ποτέ σ’ αυτήν. Ή μπορείς ακόμη και να με λυπηθείς, αν θες. Να είμαι για σένα η καημένη, που δεν πρόσεξε, και την πάτησε. Που σ’ ερωτεύτηκε, κι εσύ την άδειασες. Μπορείς να με βλέπεις σαν ένα ακόμη δεκανίκι του γόητρού σου.
Από μένα ήταν εύκολο να ξεφύγεις, από τη σύγκριση όμως; Σου βάζω στοίχημα, μωρό μου, πως απ’ αυτήν δε θα μπορέσεις. Αργά ή γρήγορα, θα έρθει η στιγμή που στο χάδι της, θα ψάχνεις το δικό μου. Θα κοιτάς το χέρι της, προσπαθώντας να θυμηθείς το δικό μου. Θα χώνεις το πρόσωπό σου στο λαιμό της, αναζητώντας τη μυρωδιά μου. Θα της μιλάς, θα σου μιλάει και θα αναρωτιέσαι γιατί δε γελάς. Θα προσπαθείς να εκμαιεύσεις λίγο απ’το χιούμορ και την ευφυΐα της, αλλά μάταια.
Πολύ γρήγορα θα συνειδητοποιείς, πως εκείνη δεν είμαι εγώ. Και πως εκείνη είναι τώρα η επιλογή σου·και κάπως έτσι, με θολωμένο μυαλό και ανακατεμένες σκέψεις·θα προσπαθήσεις να την υπερασπιστείς. Θα τη φιλάς έντονα και με πάθος, κτητικά και με απόγνωση, αλλά τζίφος. Ό, τι κι αν κάνεις, τα χείλη της δε θα θυμίζουν σε τίποτα τα δικά μου. Όσο κι αν προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς με τα καινούρια δεδομένα, θα σκέφτεσαι ακόμα τον τρόπο που εγώ σε φιλούσα.
Κι ενώ μέσα σου θα νιώθεις πως έχεις ήδη χάσει, θα συνεχίσεις να το παλεύεις και θα της κάνεις έρωτα…θα χαμηλώσεις τα φώτα και θα αποφεύγεις να την κοιτάς. Θα της κάνεις έρωτα και θα σκέφτεσαι εμένα. Και τότε θα συνειδητοποιήσεις τι έχεις κάνει. Τι είχες και τι έχεις. Τώρα, που η σύγκριση, γίνεται σύγκρουση. Τώρα που είναι αργά. Τώρα, που επιτρέπεται να σου λείπω, μα απαγορεύεται να μου το πεις.
