Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Όταν αγαπάς αληθινά, μην το φωνάζεις! Δε θέλει φαμφάρες η αγάπη ούτε τυμπανοκρουσίες! Μιλάω γι’αυτή την αγάπη τη δοκιμασμένη και βαθιά ριζωμένη. Αυτή που άντεξε σε “κακουχίες”, έκλεισε τα αυτιά της σε πονηρές σειρήνες, πέρασε τσακισμένη τις συμπληγάδες πέτρες αλλά κατάφερε μόνη της να επουλώσει τις πληγές της.
Πόσο μεγάλη ευλογία να σου έχει χαρίσει η ζωή το άλλο σου μισό και να το επιβεβαιώνεις μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο. Να συμπληρώνει το ταίρι σου τα λόγια που εσύ ξεκίνησες. Να λέει τη σκέψη του και εσύ να βάζεις στοίχημα πως κλέβει τη δική σου. Να σου βάζει η ζωή εμπόδια και με σφιχτά δεμένα χέρια να τα περνάτε μαζί.
Η αληθινή αγάπη δε φοβάται τις αποστάσεις μήτε τον χρόνο που περνά με τη ρουτίνα του. Δεν έχει ανάγκη από πολυτέλειες για να μείνει ζωντανή. Όταν αγαπιέσαι κι αγαπάς βαθιά κι αληθινά δε χρειάζεται να το διαδίδεις ούτε να το διαφημίζεις. Απλά το ζεις, το χαίρεσαι και δε σταματάς να λες “σ’αγαπώ” στον άνθρωπό σου. Έμπρακτα και καθημερινά.
Ευχαριστείς τη ζωή για το δώρο που σου χάρισε κλείνοντάς της το μάτι. Όσο για τα άλλα “μάτια” σιγοψιθυρίζεις “κουβέντες λιγάκι μελό ας κάνουμε για το καλό”, που λέει και το τραγούδι!
