Γράφει η Ελένη Σάββα
Τίποτα δεν ήταν δύσκολο για σένα. Όλα εύκολα! Όσο εύκολα ήρθες, άλλο τόσο εύκολα έφυγες.
Χωρίς λέξεις, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αγκαλιές, έτσι απλά, έφυγες.
Και γω, δεν σε ρώτησα ποτέ γιατί. Και δεν θα το κάνω. Τι με νοιάζει; Ένα γιατί δεν θα σε φέρει πίσω. Ένα γιατί δεν θα απαλύνει τον πόνο, τίποτα δεν θα αλλάξει. Και πίστεψε με, καλύτερα που υπήρξε ο πόνος. Χρειαζόταν να νιώσω την καρδιά μου να σπάει σε χίλια μικρά κομματάκια, χρειαζόταν.
Μονάχα έτσι έμαθα να τα μαζεύω, να τα ψάχνω, να φτιάχνω καινούρια, πιο γερά, πιο ανθεκτικά για να αντέχουν την αγάπη. Έμαθα πια να προσέχω τα κομμάτια της καρδιάς μου,είναι ότι πιο πολύτιμο έχω.
Είσαι ακόμα ανάμεσα σ’ αυτά, μη νομίζεις πως δεν είσαι πουθενά. Κι ας έφυγες, κι ας με πλήγωσες, κι ας χάθηκες, είσαι ακόμα κάπου. Βλέπεις οι αναμνήσεις δεν ξεχνιούνται. Βρίσκονται πάντα κάπου.
Δεν υπάρχουν πια αλλά δάκρυα, στέρεψαν, κατάλαβαν κι αυτά.
Κατάλαβαν πως σημασία δεν έχει να κλαίς και να λυπάσαι που κάτι έφυγε.
Κατάλαβαν κι αυτά μαζί με εμένα, πως σημασία έχει να βρεις τον εαυτό σου, και να τον αγαπήσεις.
Ζεις κάπου ανάμεσα στις σκέψεις μου, μα δεν τις ελέγχεις. Η καρδιά μπορεί να αντέξει τον πόνο.
Δεν θα ευχηθώ να μην το ζούσα ποτέ, αυτό θα με εμπόδιζε να μάθω τον εαυτό μου.
Μη σε νοιάζει, το ξέρω πως κάποτε οι αναμνήσεις θα ξεθωριάσουν, αν και ποτέ δεν θα σβήσουν. Θα δημιουργηθούν κάποτε καινούριες. Μέχρι τότε, κάθε μέρα θα χαμογελώ. Κάθε μέρα θα κάνω ένα αδιάκοπο αγώνα, να μείνω άνθρωπος.
Στην ζωή, υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά να εξερευνήσουμε, να μάθουμε, να ψάξουμε, να χάσουμε, να κάνουμε.
Η κάθε ιστορία μας είναι ένα μάθημα ζωής, μα πρέπει πάντοτε να θυμόμαστε πως θα ακολουθήσουν κι άλλα.
Εγώ θα συνεχίσω να ψάχνω για ουράνια τόξα και θα προσπαθώ να δημιουργήσω νέα χρώματα. Εξάλλου, τίποτα δεν είναι απίθανο.
Η ζωή, είναι γεμάτη εκπλήξεις…
